tag:blogger.com,1999:blog-21921519362403121952011-12-04T01:00:39.387+02:00αυτος + αυτηαυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.comBlogger481100tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-3253827055761414792008-11-14T14:42:00.005+02:002008-11-14T15:17:53.520+02:00<div style="text-align: center;"><a href="http://elementalka.deviantart.com/art/Unopened-Letter-To-The-World-57798838"><span style="font-size:78%;">unopened letter to the world by ~eleMENTALKA</span><br /></a></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/SR1yZzY2pEI/AAAAAAAAAJc/65PBY7jVRVo/s1600-h/Unopened_Letter_To_The_World_by_eleMENTALKA.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268492926710096962" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 308px; cursor: pointer; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/SR1yZzY2pEI/AAAAAAAAAJc/65PBY7jVRVo/s320/Unopened_Letter_To_The_World_by_eleMENTALKA.jpg" border="0" /></a><br /><div style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-size:85%;">- Αιώρηση. Τα πλέον ειπωμένα ανείπωτά μου σαν σκουριασμένες πρόκες πάνω σε μια κούνια. Ζαλίζομαι με το διαρκές μπρος-πίσω. Γέμισα πάλι αγκίδες αδημονώντας μήπως και με δεις. <span style="font-style: italic;">"Και πάντα προσμένω μα δεν σε καλώ"</span>. Αιωρούμαι λίγο προτού πηδήξω από την αναθεματισμένη κούνια.<br /><br /></span></div><div style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-family:trebuchet ms;" >- Μα είναι σαν να μου λες ότι πρέπει να σε ξεριζώσω από μέσα. Από εδώ. Μέσα. Για να σε βγάλω και να σε δω απέναντι. Γιατί να σε δω απέναντι. Εδώ μέσα δεν σε χάνω. Εκεί έξω πάνω σε μια κούνια, στο ψηλά θα σε βλέπω και στο χαμηλά θα σε χάνω.<span style="color: rgb(255, 204, 204);"><br /><br /></span></span></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-family: verdana;">- Γιατί το μέσα που λες γίνηκε απατηλό. Γιατί κουράστηκα. Γιατί κι εγώ σε έχω μέσα μου αλλά στο δείχνω κιόλας. Γιατί πόσο ζήτουλας άλλο να γίνω για ελάχιστη προσοχή; Στο έξω, όχι στο μέσα. Γιατί όποτε ζητήσω, γίνεται φόβος+πίεση+ενοχές+φευγιό. Γιατί και που το λέω δεν ακούγομαι. Γιατί το πέρα-δώθε του έξω με γαμάει και είναι λες το μέσα να μην υπάρχει πια. </span></span></span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-325382705576141479?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-37707385295711497402008-07-24T13:26:00.008+03:002008-07-24T15:58:24.950+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/SIhjWhUhMsI/AAAAAAAAAJY/AqDek8gGkKo/s1600-h/Highway_to_beggining_by_H4k.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226536606116164290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/SIhjWhUhMsI/AAAAAAAAAJY/AqDek8gGkKo/s320/Highway_to_beggining_by_H4k.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(153,153,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Περπατώ, περπατώ μεσ' στο δάσος τώρα που ο λύκος δεν είναι εδώ. Λύκε; Λύκε; Ήσουν εδώ; Ήσουν εδώ. Τότε. Τώρα αλλιώς. Περνάει ο χρόνος. Περνάει ο δρόμος. Περνάει ο πόνος. Περνάει. Μένει. Κάτι μένει. Από το τότε στο τώρα. Μόνο που κουβαλιέται. Γιατί το μυαλό αντέχει. Γιατί το μέσα αντέχει. Γιατί τώρα έχει χώρο. Και έχει και φως. Που μπαίνει. Μπαίνει από τα παράθυρα. Μπαίνει από τις γρίλιες. Το φως σου που μπαίνει. Και μένει. Εδώ μέσα. Φωτεινά τα μέσα κι ας κάνει σκοτάδια παντού. Παντού Λύκε. Ας κάνει σκοτάδια παντού πια λύκε. Τα σκοτάδια σου είναι του έξω πια. Και τα σκοτάδια του έξω δεν φοβίζουν πια. Περπατώ, περπατώ μέσα στο δάσος, τώρα που ο λύκος δεν είναι εδώ. Αυτή; Αυτή; Ήσουν εδώ; Ήσουν εδώ. Είσαι εδώ;<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Eδώ είμαι. Είχα θάψει τα κλειδιά, πάλι καλά να λες που το μνημονικό δεν με πρόδωσε ακόμα. Όλον αυτόν τον καιρό σε χαζεύω ενώ γεμίζεις φως. Ξέρεις, με τρόμαξες πολλές φορές, με το φως σου αυτό κόντεψες να γίνεις εσύ ο Λύκος. Είναι βλέπεις που ήθελες να κατασπαράξεις ό,τι σε περιόριζε. Τώρα όμως, το φως αυτό είναι σαν την ώρα του σούρουπου, όπου μόνο αποδοχή και ψυχραιμία προσφέρει. Και σε ΄σένα που το εκπέμπεις και σε ΄μένα που το παρατηρώ. </span><br /></span></div><br /><span style="COLOR: rgb(153,153,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Χάνεις τον έλεγχο. Χάνεις το μέτρο. Χάνεις ακόμα και όταν κερδίζεις. Παίρνεις φόρα. Παίρνεις και σε παίρνει. Σε παίρνει η μπάλλα. Σε παίρνει και σε σηκώνει. Είναι ωραία στο συννεφάκι εκεί πάνω. Που πετάς στα σύννεφα. Πρώτα μια φωνή: "Χαμήλωσε, από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα..." Και μετά ένα χέρι. Και μετά ένας άνθρωπος. Και μετά μια ζωή. Και μετά κι άλλοι άνθρωποι. Και μετά η ζωή σου. Καινούρια. Λουστρίνι. Μην κάνεις ότι εδώ μιλάμε μόνο για μένα. Πάλι κάνεις ότι εδώ μιλάμε μόνο για μένα;<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Πάλι το κάνω, ε; Το άλλο δεν μου είναι εύκολο. Τί να σου πω; Το σύννεφο άλλωστε το κουβαλώ από τότε που διαλέχτηκε το όνομά μου. Το φως σιγά σιγά εισχωρεί μέσα μου, του το επιτρέπω πια, νομίζω. </span><br /></span></div><div align="justify"></div><p align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#9999ff;">- Πιαστείτε από το χέρι. Δυάδες. Όπως στις εκδρομές του δημοτικού. Τότε. Και. Περπατώ, περπατώ μέσ' στο δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι εδώ. Λύκε; Λύκε; Είσαι εδώ; Σκασίλα μου λύκε. Κοίτα την. Με κρατάει από το χέρι.</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-3770738529571149740?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-79864928269433427742007-12-20T15:13:00.000+02:002007-12-20T15:21:38.952+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/R2pr3aFhkqI/AAAAAAAAAI8/RyUqqaI7A98/s1600-h/The_Road_To_Peace_by_gilad.jpg"><span style="font-size:78%;"></span></a><span style="font-size:78%;"><a href="http://gilad.deviantart.com/art/The-Road-To-Peace-20083450">the road to peace by 'gildad</a></span><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/R2pr3aFhkqI/AAAAAAAAAI8/RyUqqaI7A98/s320/The_Road_To_Peace_by_gilad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146044123863683746" border="0" /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-7986492826943342774?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-19555028003146458222007-12-05T11:42:00.000+02:002007-12-05T17:52:47.339+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/R1Z4P5L68aI/AAAAAAAAAI0/fv0tFYyMDmE/s1600-h/Karusell_by_Linlith.jpg"></a><a href="http://linlith.deviantart.com/art/learning-to-fly-62624814"><span style="font-size:78%;">learning to fly by *Linlith</span></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5140428239134192034" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/R1Z4P5L68aI/AAAAAAAAAI0/fv0tFYyMDmE/s320/Karusell_by_Linlith.jpg" border="0" /><span style="font-size:85%;"><br /></span></div><p><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Καλημέρα σε ΄ψαχνα να σου πω...</span></span></p><p><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" >- Καλό απόγευμα, για πες...</span></span></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- </span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >Μια εικόνα με την αιώρηση του έρωτα. </span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >Για να βλέπεις αυτό που νοιώθεις αυτέ. Εκεί όπου αφήνονται τα άκρα στο κενό ενώ γερά κρατιέσαι πάνω σ΄ένα κορμί άλλο. </span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><br /></span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-1955502800314645822?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-25369605964955258652007-11-06T13:48:00.000+02:002007-11-06T17:48:13.862+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RzCG3mwHdlI/AAAAAAAAAIQ/wczAob4QB68/s1600-h/DSC00058.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129748265428285010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RzCG3mwHdlI/AAAAAAAAAIQ/wczAob4QB68/s320/DSC00058.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">-Ανακυκλώνω χαρτιά, σκέψεις, εικόνες, σκέψεις, στιγμές, συναισθήματα, χάδια και τόσα ακόμα. Λες έτσι να γίνουν πρωτόγνωρα; Και δεν βρίσκω φωτογραφία έχω να σου πω.<br /></span></span></div><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;" >- Τα παλιά να μείνουν παλιά. Το πριν να μείνει πριν. Και το τότε, τότε. Κρίμα το πρωτόγνωρο να είναι ανακυκλωμένο. Να είναι το από 'δω και πέρα. Καινούριο σενάριο. Γοητευτικό. Άλλο. Η ανακύκλωση βοηθάει το περιβάλλον. Και το περιβάλλον του πρωτόγνωρου. Να το κάνει από μόνη της, τσου.<br /><br /></span></span></span><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Είναι εύκολα για ΄σένα που ζεις σε αυτό το πρωτόγνωρο περιβάλλον. Αλλά για ΄μένα δεν είναι έτσι...βέβαια ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από ΄μενα οπότε...</span></span> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#ccccff;"><span style="font-size:85%;"><br />- Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τον καθένα μας. Εύκολη είναι η ανακύκλωση. Αλλά αυτό δεν είναι ζωή. Γιατί θες επανάληψη του αυτονόητου για σένα. Αφού το ξέρεις. </span> </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-2536960596495525865?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-1214748887007209192007-10-11T13:24:00.001+02:002007-10-19T13:27:57.875+02:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rw4J5x15wXI/AAAAAAAAAIs/fD9Qy0KD90M/s1600-h/__love_is_in_the_air___by_Talk3talk4.jpg"></a><a href="http://talk3talk4.deviantart.com/art/love-is-in-the-air-65750409"><span style="font-size:78%;">...love is in the air...~by Talk3talk4</span></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120040714603446642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rw4J5x15wXI/AAAAAAAAAIs/fD9Qy0KD90M/s320/__love_is_in_the_air___by_Talk3talk4.jpg" border="0" /><br /></div><p align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(204,204,255)">- Ξέρεις τι; Νομίζεις ότι έχουν καεί τα λαμπάκια. Σαν αυτά του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, που καίγονται και πάνε. Την επόμενη χρονιά τα βγάζεις από την κούτα. Δεν θυμάσαι. Και δοκιμάζεις. Και ανάβουν πάλι. Ανάβουν. Αναβοσβήνουν. Και σε φωτίζουν. Σε φωτίζουν όπως τότε. Που ήσουν παιδί και σε έπαιρνε ο ύπνος χαζεύοντας το άναψε και το σβήσε. Έχω γυρίσει πίσω. Έχω γυρίσει μέσα. Και έχει πράγματα εδώ που δεν θυμόμουν. Και που δεν έχω νιώσει. Και που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Και έχουν αρχίσει να ανάβουν πάλι, τα φωτάκια τα μέσα. Και ας μη με φωτίσουν καθόλου εμένα. Εξάλλου δεν τα άναψα εγώ. Και ούτε ήταν ότι δεν υπήρχαν. Αλλά δεν υπήρξε για καιρό ένα χέρι να αγγίξει τον διακόπτη. Έτσι. Κι εγώ ήθελα μια ζωή ένα <strong>Σ</strong>πιτί με φωτάκια όλο τον χρόνο. Και τώρα υπάρχει το μονοπάτι και ένα φως που φαίνεται εκεί.</span></span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" align="justify" ><span style="font-size:85%;">- Λαμπάκια να ζεσταίνουν το σπίτι, να φωτίζουν αγάπη, να κατεβαίνει ο ουρανός μέσα στο σπίτι και να γίνεται το κάθε ένα από αυτά τα λαμπάκια, ευχές που τσουπ, εμείς, οι άνθρωποί σου, να πιάνουμε τη μία μετά την άλλη και να τις εκπληρώνουμε. Όχι για εσένα, αλλά με εσένα. Όμορφα που φωτίζει η καρδιά σου αυτέ μου.</span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" align="justify" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Θέλω να φέρω κι αυτά τα λόγια εδώ: "...Πιστεύω πως ο άνθρωπος καθορίζεται από τρία κομμάτια του:Την κληρονομικότητά του. Την αγωγή και το περιβάλλον του. Και την ελευθερία του. Την τρομερή ελευθερία του που μπορεί να φέρει τούμπα και τα δύο προηγούμενα. Φοβόμαστε όμως να είμαστε ελεύθεροι γιατί η ελευθερία απαιτεί δουλειά κι ευθύνη. Προτιμούμε να ζαρώνουμε σε μια ''ξεκούραστη'' δυστυχία, σε μια ηδονική γκρίνια, από τους ανοιχτούς ορίζοντες..." που δεν είναι δικά μου. Είναι της Μάρως Βαμβουνάκη. Φτάνει η "ξεκούραστη" δυστυχία. Φτάνει η ηδονική γκρίνια. Θέλω καινούριο σενάριο. Και μνήμες. Χτισμένες πάνω στις παλιές. Αυτές οι ωραίες μνήμες που πάνε παραπέρα. Και αυτές οι ωραίες οι καινούριες.</span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" align="justify" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Να με χωράς σε παρακαλώ, στη μνήμη που διαρκεί.</span><br /></span><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br />- Αν θες, παρακάλεσε για χώρο και για τους άλλους, όχι για εσένα, εσύ εδώ είσαι...</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-121474888700720919?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-158891823246972212007-09-06T14:30:00.000+03:002007-09-07T15:09:09.761+02:00<div align="center"><a href="http://ghosts.deviantart.com/art/Mixed-Messages-25271056"><span style="font-size:85%;">mixed messages by ~ghosts</span></a></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rt_lM4nQ8aI/AAAAAAAAAIk/uFHspTOR-yI/s1600-h/Mixed_Messages_by_ghosts.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5107052511979696546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rt_lM4nQ8aI/AAAAAAAAAIk/uFHspTOR-yI/s320/Mixed_Messages_by_ghosts.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#ffccff;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ffcccc;">- Ένας αχταρμάς. Σε όλο μου, όμως. Τις τελευταίες μέρες υποδύομαι ρόλους. Και δεν ξέρω αν το κάνει χειρότερο το ότι τους μπερδεύω. Εκεί που είμαι έτσι, γίνομαι αλλιώς. Και το αλλιώς μπαίνει στο έτσι κι φτου από την αρχή. Δεν είναι πως θέλω παρηγοριά, είναι που περιμένω ξένα χέρια για να μου χαιδέψουν τα μαλλιά. Είναι που δεν διακρίνω την αγάπη και που όταν αυτή δηλώνει την παρουσία της, τότε αμιβάλλω για τη διάρκεια. Και τι ρόλο τραβάνε οι άλλοι, ακόμα κι εσύ; Έδω και μερικές ώρες, έχω στα χέρια μου ένα σενάριο. Κι αυτός ο ρόλος λέει να ξέρω πως ο χρόνος της αγάπης μπορεί να γίνει μόνο μια υπόσχεση που την παίρνει ο άερας. Αυτός, ο αέρας ο κοπανιστός. </span></span></span></span></div><span style="color:#ffccff;"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ccccff;"><div align="justify"><br /><span style="font-size:85%;">- Παλιά μπορεί να με τρόμαζες. Τώρα ξέρω. Μη κοιτάς που μερικές φορές πονάνε τα χέρια μου. Αφού εσύ μόνο με μια ανάσα αγάπης μπορείς να αναπνέεις για πάντα. Και όχι γιατί αυτό που παίρνεις είναι αρκετό, αλλά γιατί αυτό που είσαι το κάνει πολύ.</span></span><span style="font-size:85%;"> </span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;"></span></div><div align="justify"></span><span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"><br />- Τα δικά μου χέρια πονάνε, εσύ βαριέσαι λες. Και δεν μου φτάνει μια ανάσα. Ίσως μόνο αυτή που θα γίνει φιλί μέσα στο στόμα. Αλλά αυτό είναι για άλλον. Τότε που στον ρόλο της Ωραίας Κοιμωμένης είμαι εγώ και του Πρίγκηπα εκείνος. Μισό να ξεντυθώ από αυτό το παραμύθι. Να, είδες; Άι σιχτίρ. Δεν μου φτάνει μια ανάσα και δεν ξέρω τι σου φτάνει κι εσένα. Και ναι, τώρα μπήκα σε θρίλερ, πρόσεχε τις λακκούβες μου.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ccccff;"><br />- Από εδώ δεν κάνει καθόλου έλλειψη. Από εκεί όταν κάνει μίλα. Τι να μου κάνουν οι λακκούβες. Να λασπωθώ; Να στραμπουλίξω το πόδι μου; Όλα είναι λίγο. Αρκεί εμείς να μην είμαστε λίγοι.</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-15889182324697221?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-60213430426410592522007-08-28T10:38:00.001+03:002007-08-28T19:44:50.278+03:00<div style="text-align: center;" align="left"><a href="http://carts.deviantart.com/art/Unraveling-Fire-II-girl-18260838"><span style="font-size:78%;">Unraveling Fire II girl by ~carts</span></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103652809141711218" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RtPRMInQ8XI/AAAAAAAAAIM/1trmfzW1Psc/s320/Unraveling_Fire_II_girl_by_carts.jpg" border="0" /></div><div style="text-align: center;" align="left"><span style="font-size:78%;"><a href="http://carts.deviantart.com/art/Unraveling-Fire-II-boy-16204097">Unraveling Fire II boy by ~carts</a><br /></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RtPSmonQ8ZI/AAAAAAAAAIc/mDMxsr6ncIo/s1600-h/Unraveling_Fire_II_boy_by_carts.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103654363919872402" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RtPSmonQ8ZI/AAAAAAAAAIc/mDMxsr6ncIo/s320/Unraveling_Fire_II_boy_by_carts.jpg" border="0" /> </a><p align="justify"><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Να 'ταν μια φωτιά που να έκαιγε μέσα μας. Να πετάγονται φλόγες από παντού και να πορτοκαλοκοκκινίζουν ότι ονειρεύτηκες και ό,τι αγάπησες περισσότερο. Αυτό το ζεστό φως από το τζάκι. Με σπίθες που πετάγονται και τις λέγαμε γλωσσοφαγιά. Μια τέτοια φωτιά. Όχι αυτή που μας καίει. Όχι αυτά τα λόγια. Που καίνε τον εγκέφαλο.</span></p><p align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- Καμένα δέντρα σαν άδειες αγκαλιές,κρεμασμένα κι άδεια άκρα, δίχως χούφτες να κρατήσουν τους καρπούς. Με τρόμο διαπιστώνω πως οι σκέψεις μου καψαλίζονται από άτσαλο θυμό όπου σαν πηχτός καπνός κόβει τον ειρμό τους. Παντού, σαν κατακάθι, η στάχτη από τις καμένες ψυχές.</span><br /></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-6021343042641059252?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-9360230867165587622007-08-22T11:53:00.000+03:002007-08-24T14:46:36.804+03:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rsv6i1RUN-I/AAAAAAAAAIE/7PxUUTrFEmE/s1600-h/Book_Illustration_Yellow_Paper_by_frecklefaced29.jpg"><span style="font-size:78%;"></span></a><span style="font-size:78%;"><a href="http://frecklefaced29.deviantart.com/art/Book-Illustration-Yellow-Paper-24779901">Book Illustration-Yellow Paper by ~frecklefaced29</a></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101446479249422306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rsv6i1RUN-I/AAAAAAAAAIE/7PxUUTrFEmE/s320/Book_Illustration_Yellow_Paper_by_frecklefaced29.jpg" border="0" /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Το μονοπάτι του Αυγούστου είναι δύσβατο από τα ξεραμένα όνειρα του καλοκαιριού. Περπατάω με γυμνές τις πατούσες (τι κι αν ζεματάει) και στα χέρια σφίγγω βοτσαλάκια. Εκείνα που μετά στο στόμα τα χώνω για να κολλήσουν πάνω τους τα διψασμένα φιλιά που ξέμειναν. Αφήνω τα άλλα που κουβαλώ για να σε προϋπαντήσω αυτέ, σε πεθύμησα.</span></span><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: left"></div><div style="TEXT-ALIGN: left" align="left"><span style="font-size:85%;color:#ccccff;"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />- Ευτυχώς που ήταν βοτσαλάκια και βρήκα τον δρόμο. Τα ψίχουλα τα έφαγαν τα πουλιά. Τότε που φεύγαμε πεινασμένοι για ήλιο, για θάλασσα, για φεγγάρια και άστρα. Πόλλα έπεσαν. Καμιά ευχή δεν προλάβαμε πάλι να κάνουμε. Αλλά καλύτερα να εύχεσαι που και που σε ανθρώπους και όχι στ' άστρα. Παίρνω βοτσαλάκι με καρφιτσωμένο διψασμένο φιλί και γράφω την ευχή. "Να ακούς την αγάπη παντού. Να βουήζουν τα αυτιά σου αγάπη". </span></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-936023086716558762?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-5134137028008025822007-07-25T12:31:00.000+03:002007-07-25T13:49:03.150+03:00<div style="text-align: center;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/43646802/?qo=48&q=come+back&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5"><span style="font-size:78%;">come back home by *</span><span style="font-size:78%;">stuntarts</span></a></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RqcY8ZbL46I/AAAAAAAAAII/4q5UZmYpTOU/s1600-h/come_back_home_by_stuntarts.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091065329661764514" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RqcY8ZbL46I/AAAAAAAAAII/4q5UZmYpTOU/s320/come_back_home_by_stuntarts.jpg" border="0" /> </a><p align="justify"><br /></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);">- Ανοίγω την πόρτα. Για να μπεις πάλι. Από εδώ ξεκινά πάλι μια ιστορία. Μπαίνει από την πόρτα και βγαίνει από την καμινάδα. Για πες;</span><br /></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);">- Ωχ! Πες εσύ, άσε με να συνηθίσω το φως που μπαίνει από τις χαραμάδες.</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><span style="font-family:trebuchet ms;">- Γιατί αφού η πόρτα ήταν πάντα ανοικτή δεν έμπαινε κανένας. Τι φοβούνται οι άνθρωποι; Γιατί φοβούνται όταν δίνεις;</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);font-family:verdana;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);">- Για να μην τους το πάρουν πίσω. Κι είναι ίσως που προτιμάς να κάθεσαι σε μια δροσερή γωνιά και μένουν περιμένοντάς σε στο κατώφλι.</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" >- Στο κατώφλι έχει 45 βαθμούς. Μέσα, δεν υπόσχομαι δροσιά. Υπόσχομαι παραμύθια. Από αυτά που δεν είναι αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα...</span></span></p><p align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ας φέρουμε βοτσαλάκια και γυαλάκια για το παραμύθι. Ήδη μου λείπεις. Κι ο πρίγκηπας του παραμυθιού μαζί. Χωρίς δαχτυλάκια και με την πόρτα ορθάνοιχτη για την ώρα της επιστροφής...</span><br /></span></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-513413702800802582?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-18936154481241469802007-07-25T11:51:00.000+03:002007-07-25T12:38:51.079+03:00<div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RqcPRQfqbCI/AAAAAAAAAH8/ifN1IFIZ5Ow/s1600-h/Constancy.jpg"><span style="font-size:78%;">Constancy by ~youresowhitebread</span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091054692925598754" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RqcPRQfqbCI/AAAAAAAAAH8/ifN1IFIZ5Ow/s320/Constancy.jpg" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Είμαι εδώ κι οι στιγμές γεμίζουν με τις ώρες που αλλάζουν χρώμα και μυρωδιά. Είναι που ψάχνω ακόμα να γίνω σταθερή μέσα από ένα καλοκαίρι. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:Verdana;font-size:85%;" ></span></div><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:Verdana;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><div style="text-align: justify;"><br />- Σταθερή και καλοκαίρι κάνει ασυμβίβαστο. Σταθεροί μπροστά στις στάχτες του τζακιού που ακόμα βγάζουν φως γίνεται. Σταθεροί μπροστά στο κύμα που πάει και έρχεται και φέρνει και παίρνει λίγο πιο δύσκολα. Καλοκαίρι με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι. Πόσο παιδιά υπήρξαμε;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ασυμβίβαστη ακόμα κι αυτή η σταθερότητα. Μαζί, σίγουρα αφηνόμαστε να γινόμαστε παιδιά. Είναι τότε που δίχως φίλτρο λέμε τα μυστικά μας, που εσύ τρέχεις στα κρυφά να φας μεγάλες κουταλιές το παγωτό στα όρθια κι εγώ που κόβω βασιλικό και μασουλάω την φρεσκάδα και την πικρίλα του.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />- Αφήνεσαι αλλά δεν γίνεσαι. Προσπαθείς να τραβήξεις μυρωδιές και συνήθειες από το ντουλαπάκι αλλά γίνονται ότι είναι στην πραγματικότητα. Αναμνήσεις. Ζούμε με την ανάμνηση του παιδιού και του τάζουμε πως θα παίξουμε και πάλι μαζί του. Αλλά όσα κουτάλια και να βουτήξεις στο παγωτό (σύκο, όπως τότε), θα υπάρχει ένας κανονικός πιτσιρικάς να σε τσακώνει και να σου υπενθυμίζει...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Η συνέχεια είναι τόσο σαγηνευτική όμως. Αυτή που προκύπτει μόνο όταν δημιουργήσεις μια άλλη ζωή από το μέσα σου. Εκεί που το φυλλοκάρδι τρεμοπαίζει στην κάθε γρατζουνιά του πιτσιρικιού αλλά που το χαμόγελο είναι εκείνο που ακολουθεί μιας και εσύ κι εγώ ξέρουμε πως κάποιες από τις γρατζουνιές που κουβαλάμε σαν σημαδεμένοι πάνω στο κορμί μας, είναι αναμνήσεις που ζούνε μιας και τις περιέχουμε εντελώς πια.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" > </span><br />- Έχω ένα "οικόπεδο" στο δεξί γόνατο από ποδηλατική πτώση και μια χαρακιά στο αριστερό χέρι από αδελφική "αγάπη". Πόσο παιδιά υπήρξαμε;<br /><br /><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- Αυτές τις μέρες, θυμίσου το πόσο κι ας είναι για όσο.</span><br /></div></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-1893615448124146980?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-671077778687270292007-07-03T09:41:00.001+03:002007-07-03T14:21:59.615+03:00<div style="text-align: center;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/37441403/"><span style="font-size:78%;">Sail Away by ^kuschelirmel</span></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082857733636069314" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RonwLbk5l8I/AAAAAAAAAH0/OP6YgHvybZ8/s320/Sail_Away_by_kuschelirmel.jpg" border="0" /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br /></span><div style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" align="justify"><span style="font-size:85%;">- Ένα ταξίδι δίχως σημαδεμένη την πορεία των σκέψεων και των συναισθημάτων. Το αγνάντεμα ταράζεται τη στιγμή όπου εκείνα αναδύονται στην επιφάνεια. Και τότε ο ορίζοντας, όπου επιπλέουν, γίνεται δυσδιάκριτος από την θολούρα. Έχεις χρόνο ν΄αλλάξεις γνώμη αν δεν θες πια να επιβιβαστείς. Ώρα αναχωρήσεως η δεκάτη βραδυνή.</span> </div></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Να αλλάξω γνώμη; Δεν αλλάζει η αγάπη γνώμη. Όπου βγει. Έτσι θα έπρεπε να ζούμε έτσι κι αλλιώς. Χωρίς χαραγμένη πορεία. Χωρίς προορισμό. Όπου βγει και όπου βγάλει...</span><br /></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204); font-family: verdana;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Ξεφυσάω σιγανά. Λες να φταίει η διαρκής αναζήτηση ενός άπιαστου τελικά προορισμού που τον διανύουμε σαν παρατηρητές μόνο πάνω από έναν χάρτη; Νερό, τσιγάρα, σπίρτα, φόβο κι άπλετη αγάπη κουβαλώ σε κάθε ταξίδι. Θέλεις να βάλεις κι εσύ κάτι ακόμα στο σακκίδιο;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-67107777868727029?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-63686006854722165842007-06-25T17:14:00.000+03:002007-06-26T16:26:21.515+03:00<span style="font-size:78%;"><br /></span><div style="TEXT-ALIGN: center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/17456346/?qo=345&q=by%3Arileyrican&amp;qh=sort%3Atime+-in%3Ascraps"><span style="font-size:78%;">Ιn a world of my own. by *RileyRican</span></a><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rn_RqFUts6I/AAAAAAAAAHU/Br_DNZBI234/s1600-h/In_a_world_of_my_own___by_RileyRican.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080009425610978210" style="CURSOR: pointer" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rn_RqFUts6I/AAAAAAAAAHU/Br_DNZBI234/s320/In_a_world_of_my_own___by_RileyRican.jpg" border="0" /></a><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"></span></span><span style="font-size:78%;"><br /><a href="http://www.deviantart.com/deviation/42855009/?qo=15&q=turn+it+back+&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Turn it back by *EliteArtists</a></span><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rn_RwlUts7I/AAAAAAAAAHc/YQCq5zruExo/s1600-h/Turn_it_back_by_FreakyBabe.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080009537280127922" style="CURSOR: pointer" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rn_RwlUts7I/AAAAAAAAAHc/YQCq5zruExo/s320/Turn_it_back_by_FreakyBabe.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: left"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Ψιτ, αυτέ. </span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: left"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"></span> </div><div style="TEXT-ALIGN: left"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#9999ff;"><br />- Εδώ. Μέσα.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-6368600685472216584?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-5166573590941198392007-06-20T16:12:00.000+03:002007-06-20T17:35:54.622+03:00<div align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/41795749/"><span style="font-size:78%;">I cant describe reality by *</span><span style="font-size:78%;">nikitas</span></a></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rnkpwu8_KzI/AAAAAAAAAIA/iuBD5f5Diyc/s1600-h/_I_cant_describe_reality_by_nikitas.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078135972051233586" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rnkpwu8_KzI/AAAAAAAAAIA/iuBD5f5Diyc/s320/_I_cant_describe_reality_by_nikitas.jpg" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:78%;" ><br /></span><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Τι σκέφτεσαι; Τίποτα. Κάτι σκέφτεσαι. Δεν θα σου πω. Θα μου πεις. Δεν θα σου πω. Που ξέρεις ότι κάτι σκέφτομαι. Το ξέρω. Δεν θέλω να σου πω. Αυτό το καταλαβαίνω. Καλά τότε θα σου πω. Γιατί με ξεκλειδώνεις; Αφού κοίτα. Το κλειδί δεν θα φτάσει ποτέ. Θα μείνει να αιωρείται. Δεν το αφήνεις κι εσύ να αιωρείται; Καλύτερα...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Βρε, σε κοιτάω από την κλειδαρότρυπα, δεν έχω ανάγκη κάνενα σου κλειδί. Φυσάω μέσα της για να νοιώσεις την άχνα της φιλίας μου για ΄σένα και μετά περιμένω ακουμπισμένη με την πλάτη στην πόρτα. Είναι πολλές οι φορές που σε νοιώθω από την άλλη μεριά της πόρτας να ανασαίνεις τα τίποτα σου. Που και που, γυρίζω το πόμολο για να μπω στις σκέψεις σου, αφού ξεκλείδωτα έχεις προτιμήσει να είναι για ΄μένα. κι αν κλειδώνεσαι, άνοιξε.</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-516657359094119839?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-83572754670542004162007-06-19T16:36:00.000+03:002007-06-19T18:43:06.965+03:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/7296534/?qo=18&q=alone&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">alone by ~Hoeg</a></span></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rnfc2-8_KyI/AAAAAAAAAH4/sy0xRRigtKk/s1600-h/alone.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077769942053366562" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rnfc2-8_KyI/AAAAAAAAAH4/sy0xRRigtKk/s320/alone.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Μ' άφησες σε κόσμο άγριο. Αύριο μου είπες. Θα έρθω αύριο. Κι εγώ που χρόνια ζω εκεί, στης φαντασίας το κελί. Στα καινούρια μου τα όρια έβαλα καινούρια περιθώρια. Να μην με ψάχνεις σαν γυρνάς. Να μπαίνεις μέσα να χωράς.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204); font-family: verdana;font-family:verdana;font-size:85%;" >- Μια ζωή να χωράς. Αν αυτή στενεύει τα όριά της όμως ίσα με το αύριο;</span> </span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;" ><br />- Δεν μπορεί. Το βλέπεις έτσι. Δεν είναι έτσι. Αυτό είναι άλλο τραγούδι. "Πες μου πως θα 'ρθεις πριν να σβήσουνε οι φάροι". Αυτό θα μπορούσε να είναι το ίσα με το αύριο. Το άλλο είναι πιο κοντά στο πάντα. Γιατί αν χώρεσες μία, χώρεσες για πάντα. Εσύ έχεις χωρέσει σε μισάωρα, το αύριο σε φοβίζει; </span><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span></div><span style="font-family:Trebuchet MS;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><div align="justify"><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >- Ένα παντοτινό αύριο. Να, αυτό εσύ πώς το τραγουδάς;</span> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-size:85%;" ><br />- Εμμονικά το τραγουδάω. Να κάνει πολύ repeat. Σε ξέρω πια. Μπορούν να περάσουν μουσικές και λόγια και λέξεις, πολλές λέξεις και πολλά λόγια και πολλές μουσικές και εσύ θα κρατάς αυτό που θα σε κάνει να επιστρέφεις εμμονικά εκεί. Όλοι το ίδιο κάνουμε. Στους άλλους μας κάνει εντύπωση.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Εκεί που το σήμερα αλλάζει σε αύριο, ας τραγουδήσουμε τις εμμονές μας. </span><br /></span></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-8357275467054200416?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-78532618348586375462007-06-08T16:49:00.000+03:002007-06-08T18:28:51.755+03:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/51513513/?qo=393&q=friends&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Friends will be friends by *Helja</a></span></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rmlh0GlrFrI/AAAAAAAAAHw/g9QuEQy2PPQ/s1600-h/Friends_will_be_friends_by_Helja.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073694002959292082" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rmlh0GlrFrI/AAAAAAAAAHw/g9QuEQy2PPQ/s320/Friends_will_be_friends_by_Helja.jpg" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;font-size:85%;" >- Είναι οι λέξεις που ακούγονται σχεδόν σαν γαβγίσματα.<br />Κι είναι οι ίδιες οι λέξεις που γρατζουνάνε παντού. </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-7853261834858637546?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-37091240725574306852007-05-29T02:20:00.001+03:002007-05-30T14:29:23.917+03:00<div style="text-align: center;" align="left"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rltj2TZfwKI/AAAAAAAAAHM/v96RjC-CWtw/s1600-h/Rendevouz_by_TinyPilot.jpg"><span style="font-size:78%;">Rendezvouz by *TinyPilot</span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069755590106923170" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rltj2TZfwKI/AAAAAAAAAHM/v96RjC-CWtw/s320/Rendevouz_by_TinyPilot.jpg" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"></span></span></div><div style="text-align: center;" align="left"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"></span></span></div><div style="text-align: center;" align="left"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Και μετά κάθησαν στο παγκάκι με τις ώρες. Όχι γιατί είχαν κάτι να πουν με τις ώρες. Αλλά ένιωθαν ότι ανήκουν. Και οι αγκώνες τους ήταν στη σωστή θέση. Και δεν ξανασηκώθηκαν. Έκατσαν και ξέχασαν να σηκωθούν. Τι θα γινόταν αν σηκώνονταν και σταματούσαν να νιώθουν;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ίσως να μην χρειάζεται να νοιώθουν διαρκώς. Άλλωστε όταν ανήκει ο ένας στον άλλον, αυτό συμβαίνει από μόνο του. Αλλά εκείνοι λες να μην το γνώριζαν; Ή αυτό που συμβαίνει γίνεται χειροπιαστό μόνο όταν το νοιώθεις; </span><br /></span></span></div><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><div style="text-align: justify;"><br />- Μα είναι το παγκάκι που δε θες να αφήσεις. Ο άνθρωπος που δεν θες ν' αφήσεις. Αυτό που έκανε ένα παγκάκι, "το παγκάκι" σας, μας... Κι αυτό που συμβαίνει θα συμβαίνει για πάντα εκεί. Όταν σηκωθείς από εκεί, είσαι ήδη αλλού. Ανήκεις ή δεν ανήκεις ακόμα, αλλού.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Με πονάει ο αγκώνας μου σ' 'ενα του σημείο.<br />Δεν αντέχω το πώς να ανήκω, όχι το που.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />- Ποιο πως; Όπως.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Όπως όπως δηλαδή; Με οποιονδήποτε τρόπο; Δύσκολα ξεκουνιόμαστε από τα παγκάκια που στρογγυλοκάθονται τα νοιώθω και τα μείνε "μας".</span><br /></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-3709124072557430685?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-28028271616531650512007-05-24T15:18:00.000+03:002007-05-24T16:21:37.407+03:00<div align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/5106463/?qo=41&q=flood&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5"><span style="font-size:78%;">flood- by *tricki</span></a> </div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RlWDvLGqlxI/AAAAAAAAAHo/EswFw-GIafg/s1600-h/flood_.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068101802133198610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RlWDvLGqlxI/AAAAAAAAAHo/EswFw-GIafg/s320/flood_.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Έξω βρέχει. Μέσα βρέχει; Ωραία δεν θα 'ταν να μην είσαι μπροστά σε μια οθόνη, αλλά ξαπλωμένος στο γρασίδι να χαζεύεις τις στάλες που σου κάνουν επίθεση. Και να βρέχει και έξω και μέσα και να πλημμυρίσει παντού.<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Φουσκώνουν τα συναισθήματα έτσι που βρέχει. Νοιώθεις πως χρειάζεται να κλάψεις; Και να γευτεί ο άλλος απ΄τα μάτια σου το γλυκό μαζί με το αλμυρό σου. Ε;</span><br /></span></div><br /><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Τσου. Ή σπάνια. Χαζεύω μόνο. Αυτό που προσπαθείς να πιάσεις με το μάτι σου την πορεία μιας στάλας από όσο ψηλότερα γίνεται μέχρι να σκάσει στο χώμα. 1 δευτερόλεπτο; 2; Και φοράς επάνω της ό,τι θέλεις. Αν έχεις φόβο. Φορτώνεις φόβο στην σταγόνα και τον αφήνεις να σκάσει στο χώμα. Αν έχεις πίκρα. Πίκρα. Αν έχεις πόνο. Πόνο...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- H αγκαλιά που δεν συμβαίνει; Ο ύπνος που ακούγεται μόνο μία ανάσα αντί για δύο; Χωράνε αυτά σε μια σταγόνα; Η δικιά σου η σταγόνα τι χωράει μέσα της;</span><br /></span><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Το post είναι δικό μου. Εγώ κάνω ερωτήσεις. Αλλά αν θες απαντήσεις λάθος άνθρωπο ρωτάς. Βρέχει. Ρώτα καμιά σταγόνα τι αντέχει;</span><br /></div><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br /></span><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Ήμουν σίγουρη πως δεν θα απαντήσεις. Αλλά έξω έχω ένα κουβά που γεμίζει με βροχή. Αν βάλεις εκεί τα χέρια σου θα νοιώσεις τις απαντήσεις σου που στάζουνε εκεί μέσα. Για ποια σταγόνα μου με ρωτάς; </span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:Verdana;font-size:85%;" ></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br /></span><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Αφού ήσουν σίγουρη γιατί ρώτησες; Αυτό μ' αρέσει. Θα παίρνω σιγουριές και θα τις κρεμαώ στις σταγόνες για να τις βλέπω να σκάνε στο χώμα.<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Γιατί σκέφτηκα πως έτσι θα σε ρίξω, όπως οι σταγόνες. Αλλά σκαλώνεις κι εσύ κι οι απαντήσεις σου όπως σκαλώνουν κι οι σταγόνες ανάμεσα μας,</span><br /></span></div><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />- Ωραία εικόνα. Αλλά καταδικασμένη σαν όλες τις ωραίες εικόνες που ξέρουν ότι υπάρχουν ομορφότερες. Καμιά σταγόνα δεν έχει σκαλώσει, ποτέ. Έχεις φάει τόση βροχή από εδώ, που δεν θα έπρεπε να με ρωτάς τι χωράνε οι σταγόνες μου. Αν θες έχω ένα ωραίο αδιάβροχο στο συρτάρι. Το κράταγα γι αυτούς που θέλουν να τα βλέπουν όλα γραμμένα. Αν θες. Υπάρχει πάντως...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Η ομορφιά αυτή θυμίζει τις σταγόνες που έγιναν λάσπη στα παπούτσια και που άφησαν λεκέ για πάντα στο χαλί. Το αδιάβροχο εσένα σου χρειάζεται, να σε προφυλάξει κι άλλο. Όχι από τις σταγόνες, αλλά από την ίδια σου την καταιγίδα. Εγώ, περπατώ με γυμνά τα πόδια δεν το θυμάσαι;</span><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />- Ωραία. Πάμε από την αρχή. Να περπατήσουμε στο βρεγμένο γρασίδι. Να ξαπλώσουμε και να κοιτάμε τον ουρανό που θα μας κάνει επίθεση. Κι εκεί τα λέμε...</div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-2802827161653165051?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-51113382505801933902007-05-23T15:10:00.000+03:002007-05-23T16:46:43.198+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/print/752309/">Retrospect by Mario Sánchez Νevado</a></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067727717003149442" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RlQvgjZfwII/AAAAAAAAAG4/zOVGPjUW3IQ/s320/Retrospect+by+Mario+Sanchez+Nevado.jpg" border="0" /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-family:verdana;"><br /><span style="font-size:85%;">- Κοιτάς το πρόσφατο παρελθόν σου, αυτό που χτίστηκε από τη δύναμη της ανάγκης σου. Έχεις προσέξει ποτέ πως το κούτελο μοιάζει με πεζούλι φτιαγμένο από μάρμαρο; Εκεί, στην πίσω του μεριά κρύβεται το ταξίδι που δεν τολμάς να αποφασίσεις να ζήσεις στο τώρα σου. Προτιμάς να επιστρέφεις στο τότε σου και να το ταξιδεύεις στο εδώ σου με το να απομονώνεις τις στιγμές αυτές, να τις τοποθετείς -και καλά με ψυχραιμία- μέσα σου και να φεύγεις. Ταξίδεψε το τώρα σου, σήμερα.</span></span></span> </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br />- Παίρνω το τώρα μου από το χεράκι και το κάνω αύριο και αύριο και μεθαύριο και παραπέρα ακόμα. Και έφυγε κι αυτός ο μήνας, κι αυτός ο χρόνος, κι ο άλλος. Κι έπεσαν βροχές και άνθισε ως και η γαρδένια μου που αρνούνταν τόσα χρόνια. Και ξαναπαίρνω το τώρα μου από το χεράκι και το κάνω αύριο και αύριο και μεθαύριο και παραπέρα ακόμα. Και έφυγε κι αυτός ο μήνας...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Έλα να κάτσουμε στο πεζούλι, εκείνο το μαρμαρένιο και να κάνουμε πρόβα στην αναπόληση του τώρα μας. Εγώ, κρατώντας στη χούφτα μου απλωμένο ένα χάρτινο καραβάκι να πω: "έλα να ταξιδέψουμε μαζί τις ζωές μας". Εσύ, κρατώντας ανάμεσα στα δάχτυλα μια γαρδένια να πεις: "έλα ν΄ανθίσουμε τις καρδιές μας". Πού ξέρεις, μπορεί να το ακούσουν αυτόν τον μήνα, αυτόν τον χρόνο, αυτό το τώρα.</span><br /></span></div><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- "...σαν καραβάκια χάρτινα οι χαρές, βουλιάζουν άτυχα σε μέρες βροχερές...". Μπλουμ. Πάτος.<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- Η γαρδένια, σε πιατάκι με νερό, σαν καραβάκι να επιπλέει, μύρισε το ταξίδι που σου χρωστάς να κάνεις μαζί της αφού δεν αντέχει τα αύριο και τα μεθαύριό σου, είναι του ταξιδιού του σήμερα να την ζήσεις αυτέ.</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-5111338250580193390?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-288867405278002142007-05-22T17:26:00.000+03:002007-05-22T17:35:45.626+03:00<div align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/26853644/?qo=23&q=scared&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5"><span style="font-size:78%;">scared by ~Gadox</span></a><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RlL_AbGqlwI/AAAAAAAAAHg/aUZ8ixuOet4/s1600-h/scared_by_Gadox.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067392913486026498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RlL_AbGqlwI/AAAAAAAAAHg/aUZ8ixuOet4/s320/scared_by_Gadox.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ccccff;"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">- Για να τρόμαξε, πάει να πει ότι δεν έχει μάθει να αγαπιέται...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-28886740527800214?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-41926979923304536282007-05-14T16:03:00.000+03:002007-05-14T18:06:23.358+03:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/26917676/?qo=4&q=picture+frame&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">frame for martuch by *rilwena</a></span></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RkhexIGIcwI/AAAAAAAAAHY/DxQTriTTk7k/s1600-h/frame_for_martuch_by_rilwena.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064401979057926914" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RkhexIGIcwI/AAAAAAAAAHY/DxQTriTTk7k/s320/frame_for_martuch_by_rilwena.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Δεν είναι που σου είπα να προσέχεις, είναι που ήξερα πως δεν μπορεί να σε προστατέψει κανείς. Γύρνα τώρα την πλάτη. Και μην ανησυχείς κανένα όνειρο δεν θα ξεκαρφιτσωθεί. Ίσως μόνο ένα. Αλλά δεν είναι το δικό σου. Είναι περισσότερο το δικό του. Και αυτό που σε κάνει αυτό που είσαι, είναι ότι θα το μαζέψεις, ακόμα και αν σε τραμαύτησε με την φόρα του, και θα του φερθείς όπως του αξίζει.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Να γίνομαι ο ελάχιστος λόγος του άλλου στο να κάνει την υπέρβαση. Είναι αυτό το κάτι που γράφει πάνω του πως ίσως τελικά δεν αξίζω εγώ στο όνειρο.</span><br /></span></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><div align="justify"><br />- Δεν μου έρχεται κανένα όνειρο αυτήν την στιγμή που να μην του αξίζεις. Έχω ονόματα στο μυαλό μου, αλλά όχι όνειρα. Μας κάνεις όλους και βολευόμαστε. Βουλιάζουμε σε καναπέδες με μαλακά μαξιλαράκια, αυτά που σε γλυτώνουν από την ελεύθερη πτώση. Και το χειρότερο; Το δεδομένο μεταφράζεται και χρησιμοποιείται από τον καθένα κατά βούληση. Δυστυχώς...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Κοιμάμαι στα χέρια μου. Δεν ξέρετε, δεν θέλετε, δεν επιθυμείτε, δεν έχετε την ανάγκη να κάνετε τα χέρια σας μαξιλάρι για να γευτώ κάτι που να αγγίζει λίγο από το όνειρο. Ακόμα κι εσύ, όταν απλώνω το χέρι μου προς εσένα, κοιτάς απορημένος, είναι μοναχά μια μικρή στιγμή όπου ψάχνω ένα μαξιλαράκι κι εγώ.</span><br /></div><div align="justify"><br />- Είναι που συνήθησαν αυτό το χέρι να δίνει και ποτέ να μην ζητάει. Μετά το κοιτάς να αιωρείται. Για κάποιον λόγο.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ποιος ο λόγος σου; Να, ζητάω και μαζί σου ξεβολεύω ένα μαξιλαράκι. Αλλά αν μου το ζητήσεις, έτοιμο το έχω να στο βάλω στην ίδια βουβή του θέση.</span><br /></div><div align="justify"><br />- Μια σιωπή με κυνηγάει μήνες τώρα. Ωραία σιωπή τούτη 'δω όμως...<br /><br /><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- ...</span><br /></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4192697992330453628?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-43950594336764175702007-04-19T13:17:00.000+02:002007-04-19T14:17:47.014+02:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/42430403/?qo=147&q=mirror&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">mirror mirror off the wall ~by BuzzDeeZul</a></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5055097108454530834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RidQCX6JXxI/AAAAAAAAAGw/UkJBRsIKqOw/s320/Mirror_Mirror_off_the_wall_by_BuzDeeZul.jpg" border="0" /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="TEXT-DECORATION: underline;font-family:verdana;" ><br /></span></span><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="TEXT-DECORATION: underline;font-family:verdana;" ></span><span style="font-family:verdana;">- Καθρέφτη καθρεφτάκι μου πώς σε αφήσανε παρατημένο στα σκουπίδια; Η μάγισσα έσπασε την δηλητηριασμένη της ψυχή σε πολλά αιχμηρά κομμάτια, μόνο που έτσι για μια ζωή θα κουβαλά τους άπειρους δηλητηριασμένους εαυτούς της. Αλλά εσένα δεν θα σε αφήσω να σου ταίσει το νου με λέξεις σαπισμένες τόσο όσο το μήλο που πετάχτηκε δίπλα στον κάδο μετά το παραμύθι. Θέλω να μαζέψω αυτόν τον καθρέφτη, να κοπανήσω σ΄ένα γουδί το κομματιασμένο δηλητήριό της και να το φυλάξω σε γυάλινο μπουκάλι με πώμα μια κακή ανάμνηση. Και πίσω από το φαγωμένο ξύλο του καθρέφτη να σταθώ. Κι όταν ψιθυρίσεις "καθρέφτη καθρεφτάκι μου είσαι εδώ;", να σηκώσεις τα μάτια και να με δεις. </span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ccccff;"><br />- O σπασμένος καθρέφτης δεν αντανακλά δηλητηριασμένους εαυτούς της ίδιας μάγισσας. Αντανακλά μάγισσες παντού. Που πασάρουν η μία στην άλλη το μήλο μέσω του κοντορεβιθούλη. Και παίζουνε. Και γελάνε. Και λένε η μία για την άλλη. Ποια είναι καλύτερη; Ποια είναι σπουδαιότερη; Ποια είναι η πιο πανούργα; Ο κοντορεβιθούλης ήρθε από άλλο παραμύθι. Εκεί είχε μάθει να ξεχωρίζει. Ακόμα και βοτσαλάκια μέσα στο δάσος. Δεν θα ξεχωρίσει τα ψέματα; Μα χαζές είναι οι μάγισσες τελικά. Σ' ευχαριστώ για την αντανάκλαση. Εσύ μάλλον θα είσαι η καλή νεράιδα μάλλον...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4395059433676417570?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-30988188554861750252007-04-06T10:45:00.000+02:002007-04-06T16:36:33.137+02:00<p align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/24319467/?qo=4&q=red+flower&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Flower Field by ~GraphixF</a></span></p><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RhYKUxikW-I/AAAAAAAAAHQ/gik2YSUSqsY/s1600-h/Flower_Field_by_GraphixFreak.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235384154577890" style="" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RhYKUxikW-I/AAAAAAAAAHQ/gik2YSUSqsY/s320/Flower_Field_by_GraphixFreak.jpg" border="0" /></a></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Οι Πασχαλιές δεν πρόλαβαν να ανθίσουν, αλλά δεν σου φαίνεται ότι μοσχοβολάει ο τόπος το άρωμα τους; Τα θαύματα δεν προλαβαίνουν να συμβούν, γιατί με το που σκάνε μύτη όλοι τα λένε συμπτώσεις. Η αγάπη δεν προλαβαίνει να στείλει το μύνημα της, γιατί με το που το ολοκληρώνει είναι ξαφνικά εκτός δικτύου. Ξεχνάμε και ξεχνιόμαστε. Συνηθίζουμε και συνηθιζόμαστε. Επιθυμούμε και κουβαλάμε έναν σωρό απωθημένα. Πάω να μαζέψω εικόνες και παπαρούνες.<br /><br /><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- Πήγαινε ταξιδιώτη, γέμισε τις βαλίτσες της σκέψης σου με αυτά που δεν ξεχνιούνται, δεν συνηθίζονται και δεν γίνονται απωθημένα. Φέρε πίσω τα πέταλα της παπαρούνας, εκείνα που αν τα αφήσεις, μπορούν να σου βάψουν την καρδιά μέχρι την ρίζα της. </span><br /></span></div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-3098818855486175025?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-34504910290106550742007-03-23T19:31:00.000+02:002007-03-23T19:33:08.759+02:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RgPmXyYb6YI/AAAAAAAAAGY/j7jn60M648A/s1600-h/The+Love+You+Take+by+Lars+Raun.jpg"><span style="font-size:78%;">The Love You Take by Lars Raun</span></a><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RgQO8yYb6ZI/AAAAAAAAAGk/G_vBzu_lRf0/s320/The+Love+You+Take+by+Lars+Raun.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045173920041003410" border="0" /><br /></div><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Ο αέρας γίνεται ο ταχυδρόμος μου και φέρνει κάτι από το ένα μέρος στο άλλο, από τον έναν άνθρωπο στον άλλον. Ο αέρας αφήνει τα κάτι μου στην άκρη του φεγγαριού, στο τζάμι του αμαξιού, ανάμεσα στα δάχτυλα του χεριού ή ακόμα και στο πάτωμα να σκαλώσουν σαν χαλικάκια στην σόλα του παπουτσιού του. Τα κάτι αυτά, είναι συνήθως φιλιά με αγάπη. </span></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Verdana;" ><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><div style="text-align: justify;"><br />- Ο αέρας είναι κάτι σαν ταχυδρόμος. Ξέρει από που παραλαμβάνει, αλλά δεν ξέρεις ποτέ που παραδίδει. Και τα φιλιά σου, τα γεμάτα αγάπη μπορεί να πέσουν σε γούβες με λάσπη, να βρεθούν σε κεραμίδια, να πέσουν στον υπόνομο. Μπορεί και να χαϊδέψουν μάγουλα. Μπορεί να μπουν μαζί με την σκόνη και σ' ένα ζευγάρι μάτια. Και να τα κάνουν να κλάψουν από αγάπη.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ο αέρας πάλι θα ξεράνει τα δάκρυα αυτά. Κι εκείνα, τα φιλιά τα σταλμένα από αγάπη, να μοιάζουνε σαν τα ρυάκια που φτιάχνεις με το δάχτυλο στο χώμα. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">- Ή σαν τις καρδιές που φτιάχναμε στην άμμο. Με ονόματα κι ένα βέλος. Και 3 σταγόνες αίμα. Και μετά ο αέρας θα φέρει ένα κύμα για να σβήσει ό,τι έπρεπε να σβηστεί.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">- Ας πιαστούμε χέρι-χέρι κι ας αρχίσουμε σβούρα γύρω γύρω. Για να φυσήξουμε όσα τέτοια φιλιά με τον αέρα μας.</span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />- Τι έγινε; Πιάσατε κανένα;</span></span></div></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-3450491029010655074?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-25089033564724814922007-03-15T13:00:00.000+02:002007-03-15T14:28:39.395+02:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/19834189/?qo=235&q=swallow&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">anthony swallow by ~clearfolder</a></span></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RfksQGau5WI/AAAAAAAAAG4/5a_nYkE6FvI/s1600-h/anthony_swallow_by_clearfolder.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042109912930248034" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RfksQGau5WI/AAAAAAAAAG4/5a_nYkE6FvI/s320/anthony_swallow_by_clearfolder.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:verdana;font-size:85%;" ><span style="font-family:trebuchet ms;">- "Χαμήλωσε. Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα. Δεν διακρίνεται η αλήθεια. Χαμήλωσε." Εντάξει δεν διακρίνεται η αλήθεια. Αλλά από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα; Δεν μπορείς να τους πετάς κουβάδες μπογιάς σ' ένα από αυτά τα όνειρα που είσαι έξω από τον εαυτό σου και τον παρακολουθείς. Πετάς τόνους μπογιάς στο όνειρο του ονείρου και γίνεται άνοιξη. Το ξέρω ότι άλλο πράγμα λέει ο στίχος, αλλά μου ήρθε αυτή η εικόνα. Και ήθελα λίγο να εκβιάσω τον ερχομό της άνοιξης. Παλιά την έφερναν τα χελιδόνια. Πάνε χρόνια που δεν θυμάμαι την άνοιξη να έρχεται σε ασπρόμαυρες φτερούγες. Αλλά δεν ξεχνάω που παίζαμε στην γειτονιά και το πρώτο χελιδόνι έφερνε χαρά. Για ποιο λόγο δεν ξέρω. Και τρέχαμε στις χελιδονοφωλιές για να δούμε ποια οικογένεια έφτασε πρώτη. "Θα ξαναρθούν μικρές χαρές", λέει ο άλλος στίχος. Ωραία υπόσχεση, αλλά υπάρχουν και άλλες τόσες που τις αφήσαμε να πετάξουν μακριά. Θα μου πεις φταίω εγώ που δεν ήρθε κανένα χελιδόνι να φτιάξει το σπίτι του στο σπίτι μου; Νομίζω ότι δεν φταίω. Τόσες γωνίες φτιάξαμε. Αλλά πολλές φορές όσο και να προετοιμάσεις το σκηνικό, η σκηνή μένει άδεια. Δεν φταις. Αλλά μένει.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Πολλά όνειρα, κουβάδες ξέχειλοι με χρώμα. Μένω στην σταγόνα που τρέχει στα πλάγια και πανικόβλητη ψάχνω πατσαβούρα να την μαζέψω να την ξαναβάλω μέσα στον κουβά. Την μαζεύω με τη χούφτα, εκείνη την σταγόνα που θα χρωματίσει τα μάτια μου στο όνειρο, την άλλη σταγόνα που είναι προορισμένη για να γίνει η ανθισμένη αμυγδαλιά στο παραδίπλα όνειρο. Μα αυτές οι σταγόνες δεν ξαναγυρίζουν στο όνειρο και εισχωρούν στο μυαλό και το κάνουν σταχτί. Είναι κανόνας βλέπεις απαράβατος. Ό,τι ξεχειλίζει να χάνει το χρώμα του και την διάστασή του, όπως ο έρωτας, όταν μεταμορφώνεται σε ανοιξιάτικο. Τα κάλαντα του Μάρτη ή αλλιώς χελιδονίσματα τα τραγουδάς εσύ; Σιγοτραγουδώ αυτό που θυμάμαι: "Χελιδονάκι πέταξε βρήκε πύργο κι έκατσε και γλυκοκελάιδησε: Μάρτη Μάρτη μου καλέ. Μάρτη Μάρτη μου καλέ και Φλεβάρη φοβερέ κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις, πάλι Άνοιξη θ΄ανθίσεις". Η ασπροκόκκινη κλωστή στο χέρι για να μην με κάψει ο ήλιος. Μα δεν φοβάμαι τον ήλιο, τα όνειρα που με καίνε φοβάμαι πιότερο. </span><br /></span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-2508903356472481492?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-51674409085568622402007-03-08T09:34:00.000+02:002007-03-08T16:46:58.148+02:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/7507124/?qo=11&q=at+dreams+end&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">at dreams end by *swampy</a></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039455092976671842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Re-9tPZoXGI/AAAAAAAAAGQ/Rfw8LspoboE/s320/at_dreams_end.jpg" border="0" /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Τα όνειρα ανθίζουν κι αφού ξυπνήσει το κορμί. Εκεί που ετοιμάζεις τον πρώτο καφέ, μια στιγμή του ονείρου ξεπετάγεται σαν μπουμπούκι μέσα από την κούπα. Η ονειρένια στιγμή γίνεται πραγματική στιγμή, μεταμορφώνεται σου λέω. Μην νομίζεις, δεν χρειάζονται πολύ φροντίδα για να δεις τα μπουμπούκια να ξεπετάγονται. Λίγο χώμα από στεγνωμένες σκέψεις μέσα σ΄ένα καπέλο που τρύπησε από έρωτα το καλοκαίρι και νερό μέσα από τις χούφτες αρκεί. </span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"></span> </div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ccccff;"><br />- Ανθίζουν τα όνειρα. Ανθίζει ο προύνος και ο σφένδαμος. Άνθιζει η καμέλια και η γαζία. Ανθίζει η ορτανσία και η ορχιδέα μου. Ανθίζουν και μοσχοβολάνε. Όνειρα κι αγάπες. Περιμένω και τη γαρδένια ν' ανοίξει ένα μπουμπούκι της. Δεν τα έχω καταφέρει ποτέ. Δεν ανθίζουν. Μένουν μπουμπούκια που στο τέλος πέφτουν στα σκαλιά. Όπως μερικά όνειρα και μερικές αγάπες.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-5167440908556862240?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-47513453920596045572007-03-07T13:28:00.000+02:002007-03-07T14:39:12.424+02:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/1453910/?qo=23&q=forever&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Forever Lost by `arcipello</a></span></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Re6jNaRU0GI/AAAAAAAAAGw/aCnkfswIoWA/s1600-h/Forever_Lost.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039144483859779682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Re6jNaRU0GI/AAAAAAAAAGw/aCnkfswIoWA/s320/Forever_Lost.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Πόσες φορές έχεις απλώσει τα χέρια σου να πιάσεις το μπαλόνι που έφευγε καρφωτό για τα σύννεφα; Σίγουρα σου έμεινε το κόκκινο παλτό. Και λίγο από σύννεφο στα χέρια. Γιατί το σύννεφο μπορείς να το κρατήσεις. Τους ανθρώπους και τα μπαλόνια όμως; Σκάνε.<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Μοναχά τα κοιτούσα να φεύγουν και τα χέρια μένανε μαραμένα στο πλάι. Ακόμα και τώρα μένω με τη χούφτα μισάνοιχτη, όταν φεύγουν οι άνθρωποι, νοιώθοντας το χέρι μου να τελειώνει εκεί που άρχιζε του αλλουνού του χέρι. Ίσως καλύτερα που πετάνε και φεύγουνε πριν χάσουν τον αέρα από μέσα τους. Άραγε τα μπαλόνια φουσκώνουν και πάλι όπως οι άνθρωποι μετά από ένα πρωινό ξώφαλτσο φιλί; </span><br /></span></div><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><div align="justify"><br />- Εκεί είναι η διαφορά. Τα μπαλόνια δεν παίζουν πια μαζί σου. Οι άνθρωποι όμως. Και δεν είναι όλα τα παιχνίδια, παιχνίδια. Από την άλλη ποιος αφήνει στην μέση μια παρτίδα; Ακόμα κι όταν ξέρει ότι θα χάσει. Και το χαμένο παιχνίδι, παιχνίδι είναι. Που ξέρεις μπορεί κι αυτό να σου καρφώσει ένα χαμόγελο. Μπορεί κι αυτό το πρώτο χαμόγελο, του πρώτου παιχνιδιού.<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Μην ξεχνάς πως και μ' 'ενα σπασμένο μπαλόνι μπορείς να φτιάξεις μπαλονάκια, ενώ από σπασμένους ανθρώπους τι φτιάχνεις; Όταν παίζω δεν με νοιάζει να κερδίζω, μ΄αρέσει να κλέβω στα φανερά. Τότε να γελάει κι ο άλλος που με είδε, να με αρπάζει και να γίνεται η αγκαλιά του φυλακή. Πόσες φορές φυλακίστηκες μέσα στο παιχνίδι που δημιουργείται μεταξύ των δύο; </span><br /></div><div align="justify"><br />- Έχω κόψει το τάβλι γιάτι έχανα πάντα. Εντάξει. Είπα ότι κι η ήττα έχει την πλάκα της. Αλλά όχι η πάντα ήττα. Γι αυτό τάβλι ποτέ. Άντε πάλι. Πάντα και ποτέ. Θυμάμαι πολλές αγκαλιές φυλακές. Ευτυχώς καμία φυλακή αγκαλιά. </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4751345392059604557?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-67838949212107717462007-02-28T01:06:00.000+02:002007-02-28T16:36:37.664+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/23280362/?&q=by%3Aswampy+fly&amp;qh=sort%3Atime+-in%3Ascraps">fly by *swampy</a></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036354703051371266" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/ReS56y4-swI/AAAAAAAAAGE/SNdwTQGnzTE/s320/fly_by_swampy.jpg" border="0" /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Λοιπόν σκέφτηκα να δημιουργήσω μια κάποια ισορροπία. Αν στοιβάξω τα συναισθήματα το ένα πάνω στο άλλο , δίπλα βάλω κάποια αγαπημένα αντικείμενα, παραδίπλα αφήσω λίγα λουλούδια και μετά αρχίζω να μουρμουρίζω ξόρκια και μυστικά, λες να πετύχω την ισορροπία; Βλέπεις όταν τα αφήνω να ισορροπηθούν από μόνα τους, αυτά αρχίζουν τις ανισορροπίες. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:Verdana;font-size:85%;" ></span></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><div style="text-align: justify;"><br />- Τι βάζεις πάνω από τον πόνο για να γίνει χαρά; Τι βάζεις δίπλα στην εγκατάλειψη για να παρουσία; Με τι στηρίζεις το ουρλιάζω για να γίνει μπορώ να ψιθυρίζω ξανά; Με τι φρενάρεις τη φόρα του ερωτεύομαι για να μην τσακιστείς χωρίς αερόσακκο; Με τι τεντώνεις το σχοινί; Και για πόσο θα ισσοροπείς; Επειδή την ισορροπία τη βρίσκει ο καθένας μόνος του, αν χρειαστείς κάποιον να κρατάει την σκάλα. Βάλε φωνή. Κι όταν ανέβεις εκεί πάνω, θ' απλώσω δίχτυ...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ο μέσος όρος ανθρώπων ξέρεις τι θα έκανε τώρα ε; Θα έβγαζε φωτογραφίες τις ισορροπίες μας αδιαφορώντας για την πινακίδα με τα μικρά γράμματα που γράφει "ένα κλικ μπορεί να με γκρεμίσει". Μετά θα κάθονταν και θα τις εκθείαζαν στους φίλους και συγγενείς τους κι αφού τις ανέλυαν θα τις καταχώνιαζαν σε ένα φάκελο στον υπολογιστή ή στην καλύτερη περίπιτωση σε κάποιο συρτάρι, να την βρει το εγγόνι μετά από χρόνια κι εκείνοι να μην θυμούνται καν και να πούνε τότε "μωρέ τι ανισόρροπη φωτογραφία είναι ετούτη". Η ισορροπία μου δεν ψηλώνει και πολύ, το δίχτυ λες να είναι από αυτά που έβαζαν οι νοικοκυρές τις πατάτες; Μια πατάτα ισορροπία έφτιαξα, ανέβα πάνω της να δεις, χαμογέλα, σε παίρνουν φωτογραφία. Πόσο ισορροπημένη είναι η ανισορροπία σου Αυτέ;</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><br />- Ο μέσος όρος ανθρώπων θα έπιανε από μια γωνία του διχτυού και θα το κράταγε τεντωμένο για ασφάλεια. Και υπάρχουν και κάποιοι που θα έκαναν κλικ για να σε δουν να γκρεμίζεσαι. Δεν παραχωρώ πια ούτε εκατοστό σε αυτούς. Έχω μάθει να ζω με τους άλλους. Υπάρχουν. Και εξισορροπούν την ανισορροπία μου. Όπως λοιπόν θα κάνεις πιρουέττες πάνω στο τεντωμένο σχοινί σου, γύρνα την πλάτη σου σ' αυτούς. Και χαμογέλα στους άλλους...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Στην επόμενη ισορροπία, λέω να παίξουμε jenga και να ονοματίζουμε το κάθε ξύλινο τουβλάκι και με από κάτι. Στη βάση το δεξί τουβλάκι είναι η ισορροπία και το αριστερό η ανισορροπία. Το μεσαίο είμαστε εμείς όπου προσπαθούμε να ισορροπούμε.</span><br /></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-6783894921210771746?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-9955463936987499352007-02-23T17:56:00.000+02:002007-02-25T04:32:35.900+02:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/29438860/?qo=324&q=five&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Number five by ~Paradyne</a></span></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rd8Tnk-3huI/AAAAAAAAAGg/t-QirBV-kjA/s1600-h/Number_five_by_Paradyne.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034764479086692066" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rd8Tnk-3huI/AAAAAAAAAGg/t-QirBV-kjA/s320/Number_five_by_Paradyne.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Για τον <a href="http://northaura.blogspot.com/">Northaura </a>, το <a href="http://xnoudi.blogspot.com/">Χνούδι </a>και τη <a href="http://shotsofhappy.blogspot.com/">2+1 shots of happy+sad</a>. Μόνο που δεν έχω να κάνω καμία πάσα. Μερικές φορές η μπάλλα σου μένει στα χέρια...</span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >1. Δεν πρόλαβα ποτέ να κάνω ούτε μια ευχή στ' αστέρια. Δεν είχα ποτέ καμία πρόχειρη. Ή όλες ήθελαν πολλά λόγια για να σχηματιστούν. Αλλά τ' αστέρια πέφτουν τόσο γρήγορα...</span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >2. Έχουν υπάρξει άπειρες φορές που τα λόγια έχουν σκαλώσει στον οισοφάγο. Και αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να χωνέψω, αλλά κυρίως αυτά που δεν βγήκαν ποτέ προς τα έξω. Άλλα σκεφτόμουν. Άλλα αισθανόμουν. Και τίποτα δεν ακούστηκε. Τα είπα. Τα λέω. Από μέσα μου...</span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >3. Νομίζουν ότι είμαι καλός. Δεν είμαι. Μπορώ πολύ πιο εύκολα να γίνω κακός. Τόσο που μου κάνω κάθε φορά έκπληξη...</span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >4. Νομίζουν ότι είμαι φωτεινός. Δεν είμαι. Απλά το σκοτάδι δε φαίνεται. Σκέψου να σου ρίξουν μια λάμπα στα μάτια. Τι θα δεις; Την άβυσσο από κάτω; Δε φαίνεται. Σε έχει τυφλώσει ο προβολέας...</span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >5. Α, και κάποιες φορές θέλω τα ψέματα. Νομίζω ότι η αλήθεια είναι υπερεκτιμημένη. Υπάρχουν φορές που προτιμώ τη γλυκειά αυταπάτη του ψέματος. Λέω ψέματα και στον εαυτό μου. Πολλά. Μετά τα πιστεύω και τα κάνω αλήθεια.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Λίγο πριν σου πέσει η μπάλα από τα χέρια, ενώ σε παίρνει ο ύπνος, στην παίρνω</span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" > για ίσα με πέντε στιγμές. Έπειτα θα στην ακουμπήσω στα πόδια του κρεββατιού, να την βρεις και πάλι, Αυτέ.<br /></span></span><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" ><br />1. Λειτουργώ με το συναίσθημα να κυριαρχεί, τσακίζοντας συχνά τη λογική. Στο τέλος η λογική εμφανίζεται και χαιρέκακα δίνει κλωτσιές στο συναίσθημα. Κι εκείνο (το συναίσθημα) παραμένει βουβό να πονάει.<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >2. Βαρέθηκα να έχω δίκιο σε ό,τι αφορά τους άλλους.<br />Και το έχω συχνά το σιχαμένο </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >το δίκιο.<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >3. </span></span><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >Ένα μωρό, ένα παιδάκι λαχταρώ.<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >4. Κουβαλώ ανασφάλειες κι ενοχές.<br />Τόσες που χωράνε και περισσεύουν για αυτή τη </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >ζωή.<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >5. Φαίνομαι πως δεν θέλω τα χάδια και τις αγκαλιές, αλλά είναι τόση έντονη η </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >κρυφή μου ανάγκη κι επιθυμία να το κάνουν κάποιοι συγκεκριμμένοι άνθρωποι προς εμένα. Μα αυτά δεν </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >ζητιούνται, γίνονται. Κι όταν γίνονται, κρατάνε λίγο και μετά μένω χωρίς και </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >βγάζω αγκάθια λες κι είμαι αχινός. Αλλά αν τραβήξω το χέρι όταν πας να το πιάσεις, αυτέ, κράτησέ με.</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-995546393698749935?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-40744611875353678952007-02-21T15:04:00.000+02:002007-02-21T17:23:54.239+02:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/37821176/?qo=37&q=poison&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">poison -- by *Qa9ed2000</a></span></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RdxI9k-3hsI/AAAAAAAAAGM/217_Kzc2sIY/s1600-h/poison____by_Qa9ed2000.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5033978706229954242" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RdxI9k-3hsI/AAAAAAAAAGM/217_Kzc2sIY/s320/poison____by_Qa9ed2000.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου πες μου ποια; Η γριά μάγισσα έρχεται με ένα καλάθι μήλα. Ξέρεις ότι δε θα πάρεις ούτε ένα.<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Κι έστω πως τρώω το μήλο κι ο πρίγκηπας έρχεται να με φιλήσει και να με ξυπνήσει. Αλλά έλα που η γριάτζω μάγισσα στραμπουλάει το ποδάρι της επιστρέφοντας από ΄μένα και την συναντά στο δρόμο ο πρίγκηπας και τότε τρέχει να την περιθάλψει γιατί είναι καλός άνθρωπος. Ε κι εγώ ξυπνάω μοναχή με μια μικρή δηλητηρίαση.</span></span> </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br />- Το αντίδοτο βρίσκεται ήδη στο κατώφλι σου. Γιατί το καλό έρχεται αθόρυβα. Κάνει κρότο μόνο όταν σκάει πάνω στο κακό.<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Να σε κοιμίσω να μην ακούς; Και μετά σου λένε ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα. Πιάσε ρόλο στην ιστορία όμως, πιάσε ένα μήλο, έναν πρίγκηπα, ένα καλάθι, κάτι.</span></span> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br />- Δώσε μου ρόλο. Κομπαρσαρία. Να κάθομαι και να παρατηρώ και να έχω μια μόνο ατάκα. Τη δολοφονική.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >Ορίστε η ατάκα σου κομπάρσε:<br />"Παραμύθι ήτανε. Tα παραμύθια δεν βγαίνουν ποτέ αληθινά". </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" > </span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" ></span></span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4074461187535367895?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-67864494202737710062007-02-15T14:39:00.000+02:002007-02-15T18:26:56.474+02:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/2471544/?qo=52&q=frozen+time&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Frozen in Time - visualriddle by ~visualriddle</a></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031742677536179890" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RdRXTk-3hrI/AAAAAAAAAGA/IHH2MSSnuH4/s320/Frozen_in_Time_-_visualriddle.jpg" border="0" /><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Περνάει. Τρέχει. Δεν προλαβαίνεις. Δεν προλαβαίνω. Φορτώθηκα. Δεν μπορώ άλλο. Δεν αντέχω άλλο. Θέλω λίγο. Δικό μου. Δικό μου και δικό της. Που πάει; Πόσος μένει ακόμα; Κι αν αυτός είναι ο τελευταίος κόκκος άμμου που έχει μείνει; Θέλω να πω, θυμάσαι να ζεις κάθε στιγμή; Τετριμμένα; Σαν να είναι η τελευταία; Θες να τον παγώσω;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Τον αφήνω να σκορπίζει. Αν γινόταν να σου έδινα κάμποσο από τον δικό μου χρόνο. Εδώ και καιρό μου φτάνει τόσος χρόνος όσος μιας χούφτας άμμου. Τον έβαλα σε κλεψύδρα αλλά ήτανε ραγισμένη κι έτσι γέρνει ο χρόνος και περνάνε γρήγορα οι στιγμές μαζί του. Οι παγωμένοι κόκκοι δεν προλαβαίνουν να κάνουν τικ-τακ και να φύγουν; Αν ναι, τότε σε παρακαλώ πάγωσέ τον. </span><br /></span></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><div align="justify"><br />- Θα προσπαθήσω. Αλλά δε βοηθάει καθόλου αυτός εδώ ο χειμώνας. Τι να κάνω με μια μόνο νιφάδα; Προλαβαίνω να παγώσω έναν κόκκο άμμου. Τον τελευταίο. Για τώρα. Μετά γυρνάς την κλεψύδρα ανάποδα. Και ξανά από την αρχή. Μόνο που τίποτα δεν είναι ίδιο πια. Άλλος χρόνος. Άλλη εποχή. Αλλιώς όλα.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- "Είναι σαν να έρχεσαι για να φύγεις. Ενώ μέσα σου θες μοναχά να έρχεσαι, χωρίς να φεύγεις" είπε αυτή στον άλλον γραπώνοντας τον χρόνο του μέσα στον δικό της με τα χέρια της τυλιγμένα πάνω στο στέρνο του.</span><br /></div><div align="justify"><br />- Μου τη δίνει να κλαίγομαι για κάτι που έτσι θα είναι. Όσες γραμμές κι αν προσθέσουμε ο ένας κάτω από τον άλλο. Είναι τόσος. Όσος. Αρκεί να είναι γεμάτος. Να μην γλυστράει. Να μην νιώθω σαν ήρωας ταινίας που στέκομαι στο κέντρο κι όλα τρέχουν γύρω μου. Να είναι σαν την σκηνή στο σταθμό στο "Βασιλιά της Μοναξιάς". Που ο χρόνος αλλάζει κι όλοι αρχίζουν να χορεύουν. Να χωράει λίγη γαμημένη μαγεία.<br /><br /><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- Στιγμές παραγεμισμένες με μαγεία λοιπόν, αλλά να μην γλυστράνε από τη χούφτα ρε αυτέ, να μένουν κολλημένες και να κάνουν χρατς-χρουτς-τικ-τακ. Δεν έχω δει την ταινία, ας την κυλήσουμε παρέα κάποια στιγμή, ναι;</span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-6786449420273771006?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-75031848924734447282007-02-13T13:33:00.000+02:002007-02-13T15:55:35.350+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RdGiXvsjaeI/AAAAAAAAAFc/ijlITvcX9hs/s1600-h/In_The_Corner_For_Life____by_Norke.jpg"></a><a href="http://www.deviantart.com/deviation/19071739/?qo=55&q=by%3Anorke&amp;qh=sort%3Atime+-in%3Ascraps"><span style="font-size:78%;">In The Corner For Life... by =Norke</span></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030980787573582306" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RdGiXvsjaeI/AAAAAAAAAFc/ijlITvcX9hs/s320/In_The_Corner_For_Life____by_Norke.jpg" border="0" /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;font-size:85%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;font-size:85%;" >- Κρύβεσαι; Κλαις; Έσπασε μια ανάμνηση που είχες κρεμάσει στον τοίχο της μνήμης σου; Μήπως η γωνιά εκεί έχει μυστική είσοδο που σε πάει κάπου αλλού; </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:Verdana;font-size:85%;" ></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:Verdana;font-size:85%;" ><br />-<span style="font-family:trebuchet ms;"> Και κρύβομαι. Και κλαίω. Και κολλάω σπασμένες αναμνήσεις. Μόνο που δεν έχω χρόνο. Σπάνια πια κλαίω. Σπανιότερα κρύβομαι. Και σχεδόν ποτέ δεν προλαβαίνω να κολλήσω αναμνήσεις. Μόλις και μετά βίας φτιάχνω καινούριες. Όσο για την τρύπα στον τοίχο. Ακόμα περιμένει ένα μάτι να πάρει μάτι. Έναν άλλο κόσμο</span>.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">- Κρύψου, δεν θα σε φυλάω μέχρι το εκατό. Το φτου-ξελευθερία βρίσκεται στον άλλον κόσμο, στην εσοχή της γωνιάς του δωματίου που στέκεσαι. </span><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-7503184892473444728?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-17488101016398903932007-02-12T14:28:00.000+02:002007-02-12T19:11:03.310+02:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/5986813/?qo=22&q=tell+stories&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Sad Stories: Marcos by ~princendymion</a></span></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RdBljk-3hpI/AAAAAAAAAFo/woniSX0NyVU/s1600-h/Sad_Stories__Marcos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030632445670033042" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RdBljk-3hpI/AAAAAAAAAFo/woniSX0NyVU/s320/Sad_Stories__Marcos.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Κάποτε οι άνθρωποι άκουγαν. Μιλούσες και σε άκουγαν. Αλλά πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Τώρα οι άνθρωποι μιλάνε και δεν τους ακούει κανείς. Μερικές φορές ούτε οι ίδιοι. Όσοι έχουν να πουν κάτι επιμένουν λίγο παραπάνω. Μετά από λίγο καιρό όμως σταματάνε. Δεν έχει πια νόημα. Ό,τι έχεις να πεις το ομολογείς πια μόνο στον εαυτό σου. Αφού κανείς δεν ακούει πια. Και μετά πέφτεις πάνω σε κάποιον που το μόνο που του έχει μείνει, το μόνο που ξέρει να κάνει πια, είναι να ακούει. Γιατί εδώ και χρόνια δεν είχε τίποτα να πει. Και τώρα πρέπει να μάθεις από την αρχή να λες ιστορίες. Γιατί αυτός ο άνθρωπος, καταλαβαίνεις ότι δεν πέρασε για λίγο. Αλλά είναι γι αυτό που λένε «για πάντα». Και αρχίζουν και οι δύο να μαθαίνουν να μιλάνε. Ο ένας όπως είχε ξεχάσει κι ο άλλος όπως ομολογούσε μόνο στον εαυτό του. Αλλά ξέρουν κι οι δύο πως δε θα βρεθεί άλλος. Αν χαθεί ο ένας από τους δύο, ή αν δεν αντέξει, τότε όλα θα γίνουν όπως πριν. Ένας είναι ο άνθρωπός τους. Αυτός που ήρθε γι αυτό που λένε «για πάντα».<br /><br /><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- Aυτοί οι ίδιοι άνθρωποι συχνά έχουνε ακουστικά στα αυτιά τους. Ένας σωρός ακουστικά: για μουσική, για να ακούνε παρουσίες τηλεφωνικές, για να ουρλιάζουν το εγώ τους κι η άλλη άκρη της γραμμής να γίνεται ακόμα πιο δυνατό ουρλιαχτό. Σιγά - σιγά, όπως σαν να μιλάνε ανάμεσα από τις γρίλιες ενός παντζουριού, αυτοί οι δύο που σκόνταψαν ο ένας πάνω στον άλλον, σιγοψιθυρίζουν αυτά, τα όσα. Και πάλι σιγά - σιγά χώνουν τα δάχτυλά τους ανάμεσα στα χωρίσματα της γρίλιας, να δούνε από την άλλη μεριά τη σκέψη που γίνεται πότε βλέμμα και πότε λέξεις. Γιατί τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως πριν, μιας και το πάντα τους στέκεται εκεί, ανάμεσα.</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-1748810101639890393?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-31920166096940569912007-02-09T04:03:00.000+02:002007-02-09T14:55:23.360+02:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/20020904/?qo=32&q=tree+with+smiles+&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5"><span style="font-size:78%;">Pecking Order by ~BillCorbett</span></a><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029355224056424882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/Rcvb7fsjabI/AAAAAAAAAE8/BM6hzQiOGXs/s320/Pecking_Order_by_BillCorbett.jpg" border="0" /> </span></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:verdana;" ><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204)"><span style="font-family:verdana;">- Μια φορά κι έναν καιρό μπήκα στο δάσος των συναισθημάτων. Έκατσα να ξαποστάσω κάτω από ένα δέντρο. Η σκιά του κάλυπτε το κορμί μου μα οι πατούσες μου λιαζόντουσαν από τις αχτίδες του ήλιου, αυτές δεν τις κάλυπτε καμιά σκιά. Έκλεισα τα μάτια κι ακούμπησα το κεφάλι μου στον κορμό του δέντρου. Ακούγονταν γέλια από μέσα του. Στην αρχή χάχανα όπως αυτά όταν έλεγα μυστικά στις συμμαθήτριές μου, μετά γέλια γεμάτα έρωτα κι αμηχανία, όπως αυτά που κρύβουν τόσα λόγια μέσα τους, έπειτα γέλια της μπούρδας, όπως αυτά που λέμε τόσο συχνά με εσένα αυτέ. Στο τέλος άκουσα ένα γέλιο πνιχτό και με ηχώ, όπως αυτό μετά το σμίξιμο των κορμιών. Ανασήκωσα το κεφάλι και είδα τα γέλια κρεμασμένα στα κλαδιά. Ήτανε ολόδικά μου, βρήκα τα χαμόγελα που είχα ξεχάσει πως τα είχα κάνει. Λες και το δέντρο αυτό ήτανε μόνο εκεί για να το στολίσω με γέλια κι άλλα. Σηκώθηκα, έπιασα ένα χαμόγελό μου κι άγγιξα το πιο κοντινό κλαδί. Πιάσε το, καλημέρα.</span><br /></span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:verdana;" ><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: center" face="verdana"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/27114735/?qo=37&q=tree+with+tears&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5"><span style="font-size:78%;">tears by ~ephemere</span></a><span style="font-size:78%;"><br /></span></div><span style="font-size:85%;"><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029507598030177906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rcxmg0-3hnI/AAAAAAAAAFM/l0jrLcrUZtU/s320/tears_by_ephemere.jpg" border="0" /> </span><br /><br /><p style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:verdana;" align="center" ><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(204,204,255)">- Μια φορά κι έναν καιρό μπήκα στο δάσος των συναισθημάτων. Νύχτα. Έβρεχε. Αστέρια. Ένα χαμόγελο κρεμόταν στο πιο κοντινό κλαδί. Το φόρεσα. Όταν ξεκρεμάσεις όμως κάτι από ένα δέντρο, πρέπει να κρεμάσεις κάτι σε κάποιο άλλο. Όταν σου δίνουν, πρέπει να δίνεις. Όχι όμως γιατί πρέπει. Γιατί έτσι κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι. Όχι στον κανονικό κόσμο πια. Πάω στο δέντρο των δακρύων και κρεμάω το πιο χαρούμενο δάκρυ μου. Ένα από αυτά που ξέρουν. Ένα από αυτά που μπορούν να αντέξουν. Από αυτά που μόνο αυτά χωράνε τόση χαρά μέσα τους. Το κρεμάω πλάι στο δάκρυ της απώλεια</span><span style="COLOR: rgb(204,204,255)">ς. Της μεγάλης απώλειας. Του θανάτου. Όταν κάποιος αναγκαστεί να το ξεκρεμάσει να ξέρει πως δίπλα θα τον περιμένει το άλλο. Που θα έχει χάσει το ταίρι του. Και δεν κάνει να χωρίζεις 2 δάκρυα για πάντα. Αντέχουν για λίγο μακριά. Αλλά όχι για πάντα...</span></span></span></p><br /><p align="center"><span style="font-size:78%;"><br /><a href="http://www.deviantart.com/deviation/24245208/?qo=15&q=autumn+leaves+&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Autumn's Flight by @</a><a class="u" href="http://madnessism.deviantart.com/">madnessism</a></span></p><p><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029514418438243970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rcxst0-3hoI/AAAAAAAAAFc/W4oavo7YzpQ/s320/Autumn_s_Flight_by_madnessism.jpg" border="0" /></p><br /><p style="TEXT-ALIGN: justify;font-family:verdana;" align="center" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;font-size:85%;" >- Mια φορά κι έναν καιρό μπήκα στο δάσος των συναισθημάτων. Φθινόπωρο, τα φύλλα έπεφταν και στόλιζαν τα μαλλιά μου. Μια στάλα βροχής άγγιξε το μάγουλο, ωχ όχι ήταν αλμυρή, κοίταξα πιο πέρα, το δέντρο με τα δάκρυα είχε γιομίσει. Μάζεψα φύλλα από το έδαφος κι έβαλα κάθε δάκρυ μέσα σ΄ένα φύλλο. Αν πέσουν κατά λάθος να γίνουν σαν καραβάκια και να μην χαθούνε στο χώμα, αλλά να πάνε ταξίδι. Παίρνω ένα στη χούφτα μου, εκείνο με το χαρούμενο δάκρυ κι αφήνω μια λύπη σ΄ένα δέντρο που στέκεται ξεραμένο παραδίπλα. </span></p></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-3192016609694056991?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-83607237204863561812007-02-08T13:04:00.000+02:002007-02-08T16:10:12.388+02:00<p align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/47638194/?qo=85&q=ghost+house&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">The inside house by =daaram</a></span></p><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcsF50-3hlI/AAAAAAAAAE4/fl-nX3dHp6c/s1600-h/Inside_house_by_daaram.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029119899922302546" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcsF50-3hlI/AAAAAAAAAE4/fl-nX3dHp6c/s320/Inside_house_by_daaram.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><div align="justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- "Aσε να μπει λιγάκι φως σ'αυτό το σπίτι. Tόσα μερόνυχτα που έμενε κλεισμένο όσοι το βλέπανε το λέγαν στοιχειωμένο,πετάγαν πέτρες να του σπάσουν το φεγγίτη. Κάτι Τρίτες που τα βράδια ήτανε κρύα, τους τρόμαζε κι εκείνο τρομαγμένο, έτσι όπως του 'χανε στην πόρτα καρφωμένο ένα μεγάλο σιδερένιο Δεκατρία. Aσε να μπει λιγάκι φως σ'αυτό το σπίτι, τόσα δωμάτια,τόσα χρόνια τόσο άδεια, γέμισε ο χρόνος τους καθρέφτες του σημάδια, γέμισε ο πόνος τα θεμέλια δυναμίτη. Ποιος να 'χει τώρα το κλειδί; Που να το κρύβει; Σε ποιου χαμένου πηγαδιού τη μαύρη κοίτη; Ποιος να 'ναι αυτός που τόσο επίμονα κοιτάζειμέσα απ'το δάσος σ'αυτό το σπίτι.Έλα και κάθισε για λίγο εδώ κοντά μου. Άπλωσε σ' ένα βλέμμα όλη τη ζωή σου.Μπορεί να έμενες παλιά εδώ θυμήσου. Νομίζω σ'έχω ξαναδεί στα όνειρα μου."<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Σε ένα του βλέμμα να χωράει όλη του η ζωή του κι εγώ να την δω απλωμένη μέχρι την πιο στοιχειωμένη σκέψη του. Ν΄ανατιναχτεί ο πόνος του που στοιβάχτηκε καιρό τώρα, να ξεκλειδωθούν οι σκουριασμένες κλειδαριές της σκέψης του και να γίνω από όνειρό του, πραγματικότητα. Μην με κουνάς αυτέ, μην με ξυπνάς. </span><br /></span></div><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><div align="justify"><br />- Δε σε κουνάω για να ξυπνήσεις. Σε κουνάω για να κοιμηθείς. Κι εκεί άμα θες θα έρθω να σε κουνάω στην κούνια του κήπου. Αλλά φρόντισε τουλάχιστον στο όνειρο να είναι όλα αληθινά. Αφού στον ξύπνιο τα μισά είναι ψεύτικα.<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Κι αν έρθεις να μου κλέψεις το όνειρο προτού γίνει αλήθεια και το πετάξεις σε κάποιο αδιέξοδο στενό της γειτονιάς; Είχα ανάψει κερί στο σπίτι μια φορά κι εσύ είδες την ευχή. Εκείνη που πρώτα φύσηξα μαλακά κι έπειτα γελάσα δυνατά, να σε παραπλανήσω. Μήπως και βγει αληθινή κι όχι στοιχειωμένη. Θες να ξεστοιχειώσεις μια ευχή ή ένα βλέμμα σου; Αν ναι, βγάλε την σ΄ετούτο το φως που μπαίνει δειλά από το παράθυρο.</span><br /></div><div align="justify"><br />- Τις θέλω τις στοιχειωμένες ευχές μου. Και τα στοιχειωμένα βλέμματα. Και τα στοιχειωμένα όνειρα. Αυτά τουλάχιστον έχουν ένα στοιχειό μέσα τους. Τις άδειες ευχές. Τα άδεια βλέμματα. Και τα άδεια όνειρα είναι που πρέπει να καταχωνιάσω τώρα κάπου. Γιατί για να τα βγάλω στο φως, ούτε κουβέντα. </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-8360723720486356181?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-89051447122249444352007-02-07T03:42:00.000+02:002007-02-07T12:35:48.606+02:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/42916905/?qo=7&q=Tunnel+&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Tunnel by ~bucz</a></span><span style="font-size:85%;"><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5028602634695672322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; FONT-FAMILY: verdana; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RckvdB2hAgI/AAAAAAAAAEw/0LB8q-NUFmg/s320/Tunnel_by_bucz.jpg" border="0" /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" ><br /></span></span><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Το μάκρος του τούνελ ίδιο είναι κάθε φορά που το διασχίζω. Μικρή έλεγα μέσα στο αυτοκίνητο (ενώ περνούσαμε κάποιο τούνελ): "τώρα κλείσαμε τα ματάκια μας;" και συγχρόνως τα κρατούσα ορθάνοιχτα για να δω τη στρογγυλάδα της άκρης του, το φως να γλυκαίνει την τρομάρα. Τα ματάκια παρέμειναν αλλά τώρα τα σφραγίζω συχνά, από πανικό. Περνάει ένα 24ωρο και το χθες θυμίζει πιο ελαφρύ, λες και χωνεύτηκε με το πέρασμα της ώρας. Να ρε αυτέ, αυτό μου μοιάζει πως το κάνεις ανά πάσα στιγμή, να με περιμένεις μέσα στο τούνελ και να μου λες: "ξεστραβώσου, να δες πως φωτάει εκεί έξω". </span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#ffcccc;"></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ccccff;"><br />1.</span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ccccff;">- Δε θα συνεχίσω την ιστορία. Γιατί το μέσα μου, τώρα δε βγαίνει έξω μου. Και το μέσα δε χωράει σε γραμματάκια ώρες - ώρες. Δεν ξέρω αν θα είμαι. Αλλά με συγκίνησες. Βλαμμένο.</span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ccccff;"></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ccccff;">2.</span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ccccff;">- Θα απλώνεις τα χέρια με κλειστά τα μάτια και θα πιάνεις τον υγρό τοίχο. Και θα προχωράς. Μόνη σου. Και μη φοβηθείς για εμπόδια. Θα τρέχω μπροστά και θα τα μαζεύω όλα. Και θα βγεις μόνη σου στο φως. Αφού τον ξέρεις το δρόμο. Δε γεννήθηκες για σκοτάδι. Είσαι εδώ για το φως. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-8905144712224944435?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-87468360718631480722007-02-06T12:36:00.000+02:002007-02-06T16:55:57.768+02:00<p align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/17983003/?qo=18&q=love+pain&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">underneath the pain... by ~niGHTpiSces</a></span></p><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5028368868168313234" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rcha2BrOKZI/AAAAAAAAAEs/RSwck8cFehU/s320/underneath_the_pain____by_niGHTpiSces.jpg" border="0" /></p><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Πολύ αγαπώ. Πολύ πονώ. Καλό είναι ν' αγαπάς πολύ; Κακό είναι; Δεν το ξέρω. Το ξέρεις;<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Tι πολύ, τι λίγο, τι καλό, τι κακό. Αγαπάω κι ας το ξέρω. Και πονάω ενίοτε αλλά αυτό είναι κάτι που το ξέρω και δεν θέλω να το ξέρω. </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:Verdana;font-size:85%;" ></span></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><div style="text-align: justify;"><br />- Ο πόνος στην επιφάνεια. Κι η αγάπη από κάτω. Ξεσκονίζεις. Γυαλίζεις πόνο. Τον μοστράρεις κιόλας. Γιατί αυτό θέλουν οι άλλοι. Δίνεις πόνο. Ορμάνε. Ξεσκίζουν. Και ησυχάζουν. Και σου μένει το από κάτω. Το δικό σου. Το ολόδικό σου. Αυτό το μοιράζεσαι όταν, όπως και με όποιους.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Να ξεσκίζω από αγάπη γίνεται; Χωρίς μοίρασμα. Όπου παίρνεις την καρδιά σου αγκαλιά και την νανουρίζεις με στίχους πρόστυχους κι ωμούς. Το έχεις τολμήσει αυτό, αυτέ; </span><br /></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><div style="text-align: justify;"><br />- Τι λες; I am very happy, so please hit me. I am very very happy, so come on hurt me. I'll grow back like a Starfish... Χωρίς ποτέ να ξέρω γιατί μου το κάνω αυτό.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Και που το τόλμησες; Κατάλαβες κάτι ή τίποτα δεν κατάλαβες; Κι ο αποδέκτης; Ήθελες να σε καταλάβει; Σε κατάλαβε; Μηπως σε κατέβαλλε ο πόνος τελικά; Να τρέχεις με μια καρδιά παραμάσχαλα σαν καρπούζι, να στάζει αγάπη. </span><br /></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><div style="text-align: justify;"><br />- Δε θα έχεις όλες τι απαντήσεις. Αν βρεις τις δικές σου τότε μπρορεί και να πάρεις και των άλλων. Μπορεί και να μην. Τίποτα όμως δεν ήταν τόσο δραματικό. Ούτε καν όσο ένα καρπούζι που στάζει αγάπη.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Δεν απαντάς, μου βάζεις ένα δεύτερο ενικό. Και δημιουργείται απόσταση. Ή ίσως και όχι, ίσως να το κάνω δραματικό πάλι. Άσε που για να πω τις απαντήσεις, περιμένω τις ερωτήσεις. Που εκείνες δεν βγαίνουν εύκολα από των αλλονών τα στόματα, βλέπεις τις μπουκώνονται τις καρδιές και τους στουμπώνουν οι ερωτήσεις μέσα στο στόμα.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><br />- Οι ερωτήσεις βγαίνουν. Και οι διαπιστώσεις επίσης. Αλλά εκεί είναι που αλλάζεις θέμα. Ή βάζεις τελεία. Δέχομαι και αυτήν την αναπηρία. Και την άλλη. Των στουμπωμένουν ερωτήσεων. Απ' ό,τι κι αν στούμπωσαν. Εσύ λες από καρδιές. Μπορεί κι από θυμό, και από έλλειψη, και από ανάγκη. Μπορεί από οτιδήποτε. Ο καθένας κι η αναπηρία του. Η δική του όμως. Ολόδική του. Όχι για παρατήρηση, ούτε για έρευνα, ούτε για κοινή θέα.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Το δικό σου, δικό μου; Το δικό μου, δικό σου;<br />Το δικό σου + το δικό μου = το δικό μας.<br />Αγάπη - πόνος + δικό μου - δικό σου x του άλλου : αναπηρία.<br />Πολύ δύσκολο άθροισμα, αυτό το ξέρω.<br />Α, αυτέ, love is never enough, it grows like a starfish.</span><br /></span></div></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-8746836071863148072?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-2626399656687965182007-02-05T00:54:00.000+02:002007-02-05T18:39:52.482+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RcZlcR2hAfI/AAAAAAAAAEk/2aHBPaxi-8M/s1600-h/Home_Sweet_Home_by_Wildfire2003.jpg"></a><a href="http://www.deviantart.com/deviation/39627446/"><span style="font-size:85%;">Home Sweet Home by *Wildfire2003</span></a><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5027817570508538354" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_JYma0f2uDS0/RcZlcR2hAfI/AAAAAAAAAEk/2aHBPaxi-8M/s320/Home_Sweet_Home_by_Wildfire2003.jpg" border="0" /><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-family:verdana;">- Στη σιωπή της Παρασκευιάτικης νύχτας, ξεκίνησα να φτιάχνω ακόμα ένα μονοπάτι με στιγμές και σκέψεις. Ένιωσες την σιωπηλή ταραχή μου στην άγνωστη αυτή διαδρομή; Παρατηρητές των εαυτών μας όπως σε βουβή ταινία, με μουσική υπόκρουση μοναχά, καθηλωτική μουσική όμως. Από μέσα μου σου ψιθύριζα να μην τρέχεις, να μην τελειώσει η διαδρομή, να άρχιζε ξανά και ξανά από εκείνη τη στροφή που όλα γίνονταν σκοτεινά και μυστηριώδη. Λες και γινόμασταν επισκέπτες του σκηνικού ενός άλλου και φορώντας τα μάτια του, να ερχόμασταν μια στροφή πιο κοντά στο σπίτι, στο σήμερα και σε μια γλυκιά καλημέρα.</span></span><br /></span></div><a href="http://www.deviantart.com/deviation/39627446/"></a><div style="text-align: left;" align="center"><span style="font-size:85%;"></span></div><a href="http://www.deviantart.com/deviation/39627446/"></a><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/39627446/"><br /></a><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-family:trebuchet ms;">- Ούτε ψίχουλα, ούτε βότσαλα, ούτε τίποτα. Αυτή είναι προσωπική διαδρομή. Δεν ένιωσα. Κι υπάρχει και περίπτωση και να μην καταλάβω ποτέ. Δεν πειράζει. Είναι που μερικές φορές πρέπει να είμαστε μόνοι μας. Εκεί που το δικό σου μυαλό στρίβει εκεί που όλα είναι σκοτεινά και μυστηριώδη, εγώ αποφασίζω να βγάλω αριστερό φλας και να στρίψω στην επόμενη στροφή. Αλλά δεν πειράζει. Είναι που μερικές φόρες πρέπει να στρίψουμε μόνοι μας. Κι είναι αδύνατο να επιστρέψω ξανά και ξανά σε ένα σημείο που δε βρέθηκα ποτέ. Αλλά κι αυτό δεν πειράζει. Είναι που μερικά μέρη, δε θα τα δούμε ποτέ. Ούτε έτσι. Η πρωινή νιφάδα που έλιωσε στο παρμπρίζ μου, είναι η εικόνα μου. Δεν την είδες ποτέ. Αλλά τι πειράζει; Τι θα είχα να σου διηγηθώ διαφορετικά; Είναι που μερικές φορές και η ταύτιση κουράζει... </span><br /></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);">- Δεξί φλας έβγαλες, σ΄εκείνη τη στροφή. Κουράζει η ταύτιση, κουράζει κι η μυστηριώδη σκοτεινιά του στριμμένου του μυαλού μου. Μήπως έχεις διάθεση να μου πεις για τη νιφάδα σου κατιτίς ακόμα;</span><br /></span></span></span></div><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-family:trebuchet ms;" ><div style="text-align: justify;"><br />- Ε, ήταν η πιο ωραία νιφάδα που έχω δει ποτέ. Σαν καθετί που περιμένεις καιρό. Ήρθε. Έκατσε. Κι έλιωσε. Αυτό είναι που με τρομάζει. Περιμένεις κάτι τόσο καιρό κι όταν έρχεται είναι για τόσο λίγο, που αν δεν είσαι έτοιμος το χάνεις. Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου και το έχασες. Έχει χαθεί. Πάει. Και η ευτυχία ήταν αυτό που περίμενες να 'ρθει. Ήρθε. Το πήρες πρέφα;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ναι αλλά έλιωσε κοντά σου, μπροστά σου, χάθηκε αφού έγινε ένα με το βλέμμα σου. Παρηγοριά της μπούρδας σου λέω. Αφού ρε ΄συ κατά βάθος, μην σου πω και κατά την επιφάνεια, ήθελες πολλές νιφάδες, κι εγώ πολλές στροφές. Κι ας πάγωνες εσύ κι ας ζαλιζόμουν εγώ. Ήρθε, αλλά θέλω να μείνει. Να μείνει, να μείνει, να μέινει με πείσμα.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><br />- Ε ναι. Να το στρώσει ήθελα. Να βγω στα λευκά πριν γίνουν λάσπη. Με τη βεβαιότητα ότι οι νιφάδες θα γίνουν λάσπη. Με τη βεβαιότητα ότι θα πάρεις κι αυτή τη στροφή. Θα μπεις με τη σωστή ταχύτητα και δε θα σε πετάξει. Η νιφάδα ήρθε. Η στροφή είναι πίσω σου. Και θα έρθουν κι άλλες. Αλλά δεν ξέρω πως να κάνω τη στροφή να μείνει. Γιατί αν μείνει, θα κάνεις κύκλους. Και τους έχω δει τους κύκλους σου. Άσε που δε θες τη στροφή. Τώρα θες να βγεις στη λεωφόρο με ό,τι συνάντησες στην κλειστή στροφή. Βγες. Και ξέρω πάλι ότι σου δίνω τη χειρότερη συμβουλή. Το πιο πιθανό είναι ότι θα μείνει να σε κοιτάει από απόσταση κι εσύ να καταριέσαι τη λεωφόρο. Αλλά μόνο αυτή οδηγεί "σπίτι". Όποιος τρομάξει θα τρόμαζε έτσι κι αλλιώς. Όχι από τη λεωφόρο. Από το "σπίτι"...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Πάμε κι όπου μας βγάλει. Να μας βγάλει, στο repeat.</span><br /></span></div></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-262639965668796518?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-44240550520245576962007-02-02T14:16:00.000+02:002007-02-02T16:37:12.363+02:00<p align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/46426859/?qo=19&q=by%3Aerebusodora&amp;qh=sort%3Atime+-in%3Ascraps"><span style="font-size:78%;">The Flood by ~ErebusOdora</span></a></p><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcMtDhrOKXI/AAAAAAAAAEQ/eSf7QU-Ya1I/s1600-h/The_Flood_by_ErebusOdora.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5026911147678116210" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcMtDhrOKXI/AAAAAAAAAEQ/eSf7QU-Ya1I/s320/The_Flood_by_ErebusOdora.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcMskRrOKWI/AAAAAAAAAEI/SpDcfdMEM6g/s1600-h/The_Flood_by_ErebusOdora.jpg"></a></p><p align="justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Αυτό. Να έρθει η παλίρροια. Κι όταν φύγει να μην έχει μείνει τίποτα. Να κάτσεις στο παράθυρο και να δεις τα κύματα να παίρνουν μακριά ονόματα, δάκρυα, το τελευταίο ψήγμα της ανάμνησής του και το θυμό σου. Κι αυτός θα έρθει να σου σκουπίσει το τελευταίο δάκρυ και να το πετάξει κι αυτό στα κύματα. Η αλμύρα θα μείνει για πάντα. Παλίρροια ήταν...</span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204)" align="justify"><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Το αγνάντεμα αυτό ποτέ δεν έμοιαζε τόσο δύσκολο στα μάτια μου. Φοβάμαι. Ν'αντικρύσω με τα δυο μικρά σαν κοχυλάκια μάτια, τον άλλον να με κοιτά. Να με αγναντεύει και να μην θολώνει το τοπίο από αυτά που απόβρασε η παλίρροια. Το κουβαδάκι και σε άλλη παραλία φοβάμαι μην συμβεί, αυτό αυτέ.</span></span></span></span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204)" align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,0);font-family:Verdana;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;" >- Πήγα να σου μιλήσω για τη γοητεία της άλλης παραλίας. Αλλά ποιος νοιάζεται για την άλλη παραλία όταν έχει απλώσει το παραμύθι του και τα αραχνοΰφαντά του πέπλα σ' αυτήν; Να σου μιλήσω για την αβεβαιότητα. Για τον αέρα που μπορεί να φυσήξει και να σβήσει τα κεριά; Για την αμμοθύελλα που μπορεί να ξεσκίσει τ' αραχνοΰφαντα; Ούτε αυτό. Έχει νόημα η γνώση της υποτιθέμενης επικείμενης καταστροφής, όταν βρίσκεσαι ακόμα στην πρώτη σελίδα του παραμυθιού; Και ποιος ήταν αυτός που σταμάτησε ένα παραμύθι στη μέση γιατί φοβήθηκε το τέλος του; Κι αν υπάρχει, έχει να κάνει καθόλου μ' εμάς; Σου έχω δώσει την χειρότερη συμβουλή κάποτε. Τότε. Να επιμείνεις. Πάλι τη χειρότερη θα σου δώσω. Να μείνεις στην παραλία. Κι αν ήμουν τόσο μεγάλος μάγος θα έστελνα άερηδες και αμμοθύελλες. Ξέρεις που; Και τόσο αλτρουιστικά εγωιστικά θα κατέστρεφα. Για πόσα πράγματα είμαστε ικανοί;</span></span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Η παραλία ετούτη είναι όμορφη. Είδες τα βότσαλα σε σχήμα καρδιάς στο αλμυρίκι όπου στον ίσκιο του βρίσκω μια δροσερή αγκαλιά; Αν βρέξεις το μπατζάκι σου, θα το απλώσουμε κοντά στη φωτιά, βλέπεις γύρω της πόσα μάζεψα από την παλίρροια; Εσύ τι έφερες από την δική σου παραλία μέσα στο κουβαδάκι; Σκάνε τα κύματα και χαιδέουν τους αστραγάλους μου διαρκώς. Ακούω τη συμβουλή σου σ΄ένα κοχύλι κι ας είναι ριψοκίνδυνη. Τι ναυαγοί είμαστε άλλωστε; </span></span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204)" align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,0);font-family:Verdana;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;" >- Βρεγμένο τζιν με κολλημένη άμμο. Τότε θα 'ναι πάλι καλοκαίρι. Αλλά τώρα πάω να βγω στη βροχή. Τόσους μήνες περιμένω ένα πρωτοβρόχι. Να φορέσω αυτή τη διάθεση. Που θέλει σπίθες στο τζάκι, ένα πάπλωμα κάτω και τη βροχή στα κεραμίδια. Και να μην ξέρεις αν είναι η φωτιά που φουντώνει ή η βροχή.</span></span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204)" align="justify"><span style="COLOR: rgb(0,0,0);font-family:Verdana;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Με φύκια ακουμπισμένα στη βρεγμένη άμμο έγραψα μόλις: "Καιρός για να ξεπλυθούν τα δάκρυα κι οι πίκρες μας. Και να γευτούμε παρέα την αλμύρα της αγάπης". Τι όμορφα που ανακαλύφθηκε ετούτη η παραλία. Στην δική σου εσύ τώρα, άσε το κουβαδάκι σου εδώ για το Σαββατοκύριακο. </span></span></span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,204)" align="justify"><span style="font-family:Verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ccccff;">- Αφήνω κουβαδάκι. Καρφώνω και τα φύκια για να μην κουνηθεί ούτε κόμμα. Αφήνω και την υπόσχεση. Τι ποια; Όποια θες...</span></p></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4424055052024557696?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-49228552163403518922007-02-01T12:18:00.000+02:002007-02-02T14:32:38.029+02:00<p align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/37870557/?qo=39&q=heart+tree&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Tree of poisoned hearts by ~mattina-nera</a></span></p><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcMt-BrOKYI/AAAAAAAAAEg/YxbngBHhvps/s1600-h/Tree_of_poisoned_hearts_by_mattina_nera.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5026912152700463490" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcMt-BrOKYI/AAAAAAAAAEg/YxbngBHhvps/s320/Tree_of_poisoned_hearts_by_mattina_nera.jpg" border="0" /></a></p><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">- Με περίμενες πολύ; Ένιωσα μια ήρεμη σιγουριά μέχρι ν</span></span><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">α έρθω να σε βρω και σήμερα. Καλό μήνα, αυτέ. </span></span></div><span style="COLOR: rgb(0,0,0);font-family:Verdana;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;" ><p align="justify"><br />- Νομίζω ότι έχω μάθει να μην περιμένω πια. Έτσι καλύτερα. Όταν σου έρχεται, απλά ήρθε. Πάντα τον αγαπούσα αυτόν τον μήνα. Ήταν που το έλειπε κάτι. Ε, πάντα δε θα λείπει κάτι;<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Ένα σωρό κάτι, αλλά έχουμε το από κάτι μας να τα αφήνουμε και να τους αλλάζουμε σχήμα έτσι δεν είναι; Αν στολίζα δέντρο κάθε μήνα, λες αυτό να είχε καρδιές πάνω του ή παραμύθια για έρωτα και παντοτινά βλέμματα;</span><br /><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"><br />- Ξέρεις πως είμαι εγώ μ' αυτά. Δεντράκια όλο το χρόνο. Αμέ. Καθόλου δεν με πειράζει να γίνουμε μελό χάρη του Φλεβάρη. Και καρδιές και παραμύθια για τον έρωτα, αλλά κι έναν πληγωμένο ιππότη στην κορυφή. Για τον τσαμπουκά του έρωτα. Και για την άρνηση.<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Η άρνηση του έρωτα μοιάζει με το μέταλλο του σπαθιού κι ο τσαμπουκάς του έρωτα με την χειρολαβή του. Κι ενώ θες να αγγίξεις τη λάμα, αρκείσαι στη λαβή. Ο έρωτας είναι εκεί που κόβει, έχεις ακόμα το κόψιμο; Εκείνο που χαράκτηκε στην άκρη του δείχτη σου σαν καρδιά. Να σου δώσω κορδέλα μωβ σαν αυτή που στολίστηκες σήμερα;</span><br /><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"><br />- Αυτή η παλιά έχει γίνει τώρα ένα ωραίο σημάδι. Μόνο να το στολίσω αν θες με τη μωβ κορδέλα. Τώρα τον έχουμε νικήσει τον φτερωτό. Έχει γίνει ένα ωραίο καδράκι. Πήγα να γράψω καρδάκι. Αυτοί οι αναγραμματισμοί ώρες - ώρες λένε αυτό που δε θα σκεφτόσουν ποτέ. Ένα καρδάκι- καδράκι που δε θέλει και πολύ τρίψιμο για να πεταχτεί από μέσα του το τζίνι. Είδες που ο Φλεβάρης είναι μάγος; Την πρώτη του μέρα "περί έρωτος και άλλων δαιμονίων".<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Εσύ κρέμασέ το όσο εγώ ξεκρεμάω μια καρδούλα με γεύση απογευματινού καφέ. Όταν γυρίσω, να κοιτάξω το σημάδι σου και να το ξεσκονίσω λίγο, εκεί που θαμπώνει από τη δαχτυλιά σου.</span><br /><br />- E, μη σβήνεις όλα τα σημάδια. Μετά θα είναι σαν να μην πέρασα...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Στο αφήνω, μόνο που περνώντας ακούμπησα αυτό που ένιωσες. Είναι όμορφο πολύ κι έτσι.</span><br /><br /><br /></p></span></span><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"></span></span></span></span><span style="COLOR: rgb(0,0,0);font-family:Verdana;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255);font-family:trebuchet ms;" ><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"><span style="COLOR: rgb(204,204,255)"></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4922855216340351892?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-88451018617164739792007-02-01T00:14:00.000+02:002007-02-01T01:49:25.690+02:00<p align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/22836465/?qo=16&q=by%3Aelfka&amp;qh=sort%3Atime+-in%3Ascraps">Moon Fairytale II by ~elfka</a></span></p><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcEZlxrOKTI/AAAAAAAAADg/a9Fn6mcHvA0/s1600-h/Moon_Fairytale_II_by_elfka.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5026326795902658866" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcEZlxrOKTI/AAAAAAAAADg/a9Fn6mcHvA0/s320/Moon_Fairytale_II_by_elfka.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Από εδώ ως εκεί. Από εδώ ως την πανσέληνο ένα τσιγάρο στην πλάτη του πήγασου. Τι φοβάσαι ρε; Μια γι αυτήν και μια γι αυτόν πάνω στη σελήνη. Μην ξεχάσεις τα τσιρώτα. Έχουμε να κλείσουμε ρωγμές και πληγές. Α! και την ταμπακέρα...<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Nα κάτσουμε αναπαυτικά μέσα στο φως της και να μαζέψουμε αστέρια να την κάνουμε πιο φωτεινή. Κάθε αστέρι και μια χαμένη ευχή ή μια ψυχή καποιανού που πέθανε αλλά ακόμα δεν έκλεισε όλους του τους λογαριασμούς. Πιάσε το τεφτέρι και με το αστέρι που έχω για φυλαχτό θα στο δώσω για φακό, για λίγο όμως, μην μου κάψεις τελείως τις μπαταρίες του γιατί γεμίζει από αγάπη μοναχά.</span></span> </div><div style="text-align: justify;"></div><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;" ><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size:85%;">- Θέλω να πάμε για να ανοίξουμε καινούριους λογαριασμούς. Για να μετρήσουμε παρουσίες. Βαρέθηκα να μετράω απουσίες και χαμένες ευχές. Από αυτές που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είχα εύκαιρες. Δεν είναι πως δε θα έστρωνα τραπέζι γι όλους για μια φορά ακόμα. Είναι που μετά η απουσία θα είναι απουσία και απουσία ξανά. Είμαι φριχτός στους αποχαιρετισμούς. Ακόμα και αυτούς του αεροδρομίου. Πόσο μάλλον στους 'για πάντα'.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Φέρνω καινούργιο τετράδιο, να το στολίσουμε με φυστίκια Αιγίνης. Όταν η μνήμη πεινά να της δίνουμε ένα-ένα και να μας αφήνει ησύχους. Πάλι με βάζεις να μετράω αλλά άκου: εγώ μπορώ να τις βλέπω, να τις αγγίζω, να τις φωνάζω τις παρουσίες κι εσύ να τις μετράς αφού παίξεις μαζί τους; Δεν θα σου πω ποτέ αντίο κι ας ξέρω πως δεν υπάρχει το πάντα.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"></span></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-size:85%;" ><div style="text-align: justify;"><br />- Στον δικό μου κόσμο υπάρχει και το 'ποτέ' και το 'πάντα'. Για όσο. Αυτή η τιμωρία του 'πάντα' που πρέπει να είναι για 'πάντα' είναι κατασκεύασμα. Μια λέξη που της φορτώσαμε μια έννοια, χωρίς 'ποτέ' να τη ρωτήσουμε. Σαν τους ανθρώπους που τους φορτώνουμε ανάγκες και θέλω. Παίρνω πίσω το θέλω μου το πριν. Πάμε για ό,τι...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Το ποτέ σου και το πάντα σου το είδα στο κοίταγμά σου. Αυτό που πρώτα το νιώθω κολλημένο πάνω στα μαλλιά μου και μετά γυρνώ και το συναντώ. Πόσες φορές δεν ξεκρέμασες από τα μαλλιά το αστέρι που κρυφοφέγγιζε; Ή λανθασμένα κατάλαβα πάλι;</span><br /></div><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><div style="text-align: justify;"><br />- Ακόμα κι αυτά που δεν άφησες ποτέ να εννοηθούν δεν μπορείς να τα χρεώσεις ως λανθασμένα. Αφού κάποιος, κάπως τα κατάλαβε. Λανθασμένα ποτέ λοιπόν, πόσο μάλλον πάλι. Μην κουνιέσαι. Ξεκρεμάω κι άλλο αστέρι.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Τα χρωστούμενα τα αφήνω για απόψε μαζί με τις απουσίες. Τώρα μοναχά υποσχόμενα και παρουσίες. Αυτό το κάπως αλλάζει τόσα αυτέ. Είδες το ξεκρέμασες και τώρα έχεις κι εσύ έναν ίδιο με ΄μένα, φακό.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />- Φακό σήμερα τσου. Έχει πανσέληνο. Το γνωστό. Σοκολάτα πραλίνα εγώ. Εσύ;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Νερό να δροσίσει τη γεύση του καπνού. Μπορείς να κάνεις κυκλάκια να μοιάζουν με μικρές πανσέληνους; Να τις βάλουμε στις τσέπες να τις μοιράσουμε στα όνειρα αυτών εκεί κάτω;</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />- Όχι. Αλλά κάτι θα σκεφτούμε για να τσεπώσουμε όνειρα για μοίρασμα.<br /><br /><span style="font-family: verdana; color: rgb(255, 204, 204);">- Καληνύχτα αυτέ. Πιάσε τσιγαρο για τον δρόμο της επιστροφής από το φεγγάρι. </span><br /></div></span></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-8845101861716473979?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-44533864525696083382007-01-31T15:42:00.000+02:002007-01-31T21:27:52.325+02:00<div align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/38758595/?qo=31&q=by%3Asimonlarbalestier&amp;qh=sort%3Atime+-in%3Ascraps"><span style="font-size:78%;">Ta Promh 3 by *SimonLarbalestier</span></a></div><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcClChbWtjI/AAAAAAAAADM/KuZCyBlfTrU/s1600-h/Ta_Promh_3_by_SimonLarbalestier.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5026198646896899634" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RcClChbWtjI/AAAAAAAAADM/KuZCyBlfTrU/s320/Ta_Promh_3_by_SimonLarbalestier.jpg" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br /></span><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">- Θα έρχομαι στο σπιτάκι για στοιβαγμένες αναμνήσεις. Θα έρχομαι στο σπιτάκι για τις καινούριες. Για τις από 'δω και πέρα. Για ένα ποτήρι παγωμένο Amaretto και για πολύ καπνό. Και την άνοιξη που τα παράθυρα θα είναι τέντα, θα μπαίνουν μέσα όλα. Λεμονανθοί και πορτοκαλιές και μια αγκαλιά μυρωδιές και χρώματα από τις φρέζες. Και θα ποτίσει το σπιτάκι</span></span></span><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">. Και θα ριζώσει. Και ποτέ πια "rootless trees"...</span><br /></span><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Ένα χέρι να αγγίζει τις ρίζες μου και να τις δεχτεί για αυτό που είναι. Αυτός που έδωσε ρίζες στο σπιτάκι, έχει ριζώσει από καιρό στην καρδιά μου. Εσένα πότε θα σε τρομάξουν οι τόσες ρίζες τριγύρω;</span></span><br /></div></div><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;" ><div align="justify"><br />- Μα ποιος τρομάζει από τις ρίζες; Μπορούν να με τρομάξουν τα φύλλα που θα έρθει ο καιρός τους. Και θα χάσουν τους χυμούς τους. Και θα γίνουν ένα σκούπισμα του παρμπριζ. Μπορεί ακόμα και ο κορμός των ξενέρωτων ερωτευμένων ή του τζακιού. Με τρομάζουν και οι καρποί. Γιατί μπορεί να μη βρεθεί ένα χέρι τη σωστή στιγμή. Ρίζες θέλουμε παντού. Κι αρκεί να βγάλεις κάπου.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Θες να έρθεις να μαζέψουμε φύλλα; Να τα βάλουμε φρέσκα και λαχταριστά σ' ένα ανθολόγιο, να γράψουμε από κάτω αναμνήσεις του τώρα μας και μετά να το βρούμε πάλι όταν τα φύλλα θα έχουν ξεραθεί; Γιατί οι αναμνήσεις μας δεν ξεραίνονται, συχνά τις ποτίζω κι ας μην σου δείχνω το μικρό κουβά που το έχω για ποτιστήρι. Και τους σαπισμένους καρπούς αν σκάψουμε τις ρίζες και τους βάλουμε μέσα, θα ξεδιψάσουν τις ψυχές μας. </span><br /></div><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><div align="justify"><br />- Είναι και αναμνήσεις που χάνονται. Μπορεί όχι αυτούσιες. Αλλά λίγο οι μυρωδιές. Λίγο τα χρώματα. Ξεπλένονται σιγά - σιγά. Γίνονται φωτογραφίες με πολύ κίτρινο. Δεν έρχεται και ένα πρωτοβρόχι. Ούτε καν στο τέλος του Γενάρη. Να πέσει στο χώμα και να μυρίσει παιδική ηλικία. Κοντά παντελονάκια και ποδόσφαιρο στην γειτονιά μέχρι τις πρώτες σταγόνες της βροχής. Υπάρχει άνθρωπος που να μύρισε βρεγμένο χώμα και να το ξέχασε; Πάμε να μαζέψουμε βροχή;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Τον χορό της βροχής δεν τον γνωρίζω, την μουσική της όμως ναι μαζί με την μυρωδιά της. Κι αν δεν έρθει μοναχή της, με την μάνικα έλα να ρίξουμε νερό στα φυλλώματα, εκεί στο σκαλωμένο γιασεμί. Να σταθείς από κάτω του και να νιώσεις τις σταγόνες να σου δροσίσουν τα χέρια και με την μυρωδιά τους να θυμίσουν κάτι από βροχή. Δεν σου υπόσχομαι πως δεν θα σε μπουγελώσω!</span><br /></div><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><div align="justify"><br />- Η πρόταση απορρίπτεται. Όχι η καλή της πρόθεση. Ούτε το μπουγέλωμα. Αλλά όλο τ' αλλό δε θα είναι ίδιο. Και δε θέλω πια ημίμετρα. Τα θέλω όλα. Πειράζει; Κρατάω όμως και τον κουβά και το γιασεμί και την εικόνα. Αυτή πρόσεχε... Κρατάω τον κουβά!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Μην κοιτάς τον ουρανό άλλο για σήμερα, αυτέ. Κοντά στην εξώπορτα έχει μια ρίζα που βγήκε έξω από το χώμα, μην σκοντάψεις. </span><br /></div><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">- Μπορώ να τα καταφέρω όλα μέχρι ένα σημείο. Μη μου ζητάς να μην κοιτάω τον ουρανό. Κι αν ένα αστέρι χάσει τις ρίζες του; Ποιος θα το πιάσει;</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Τότε τ' αστέρι θα ΄ρθει μοναχό του εδώ και θα αφήσει κάτι στο από κάτι μας. </span><br /></span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span> </div></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4453386452569608338?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-56409241684879012582007-01-30T03:23:00.000+02:002007-01-30T21:05:42.614+02:00<p align="center"></p><p align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/36186329/?qo=157&q=sponge&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Sponge Horizon Touch Heavens by ~sportula</a></span></p><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5025819293910480418" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rb9MBRbWtiI/AAAAAAAAAC4/PDASYuCnuJ8/s320/Sponge_Horizon_Touch_Heavens_by_sportula.jpg" border="0" /></p><br /><div style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" >- Όπως το σφουγγάρι, να μπορούσα να απορροφήσω οτιδήποτε βρωμίζει τη ζωή σου. Να εισχωρήσει μέσα μου ετούτη τη βρωμιά που μόνο να κολλάει σαν βεντούζα ξέρει. Με τρεχούμενο νερό να καθαριστεί έπειτα η βρωμιά, να μην αφήσει απομεινάρια στο σφουγγάρι. Όχι μοναχά την δική σου βρωμιά αυτέ, αλλά κι αλλουνού. Έχω καιρό που δεν έχω σφουγγάρι, ξεράθηκε με τη βρώμα μέσα του το τελευταίο, περίμενα να ανοίξει άλλος τη βρύση. </span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" >Αυτέ πλύθηκες το πρωί;</span></div><div style="text-align: justify;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:85%;" ></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><div style="text-align: justify;font-family:verdana;"><br />- Η νύχτα είναι σφουγγάρι. Ξυπνάς το πρωί και έχει μαζέψει πάνω της όλο το βάρος. Και ξεκινάς πάλι από την αρχή. Αλλιώς. Μη μου μιλάς για αυτά που λες ότι έχεις αφήσει πίσω σου. Διάλεξε. Θα τα βρούμε πάλι μπροστά μας. Αυτό το σφουγγάρι που δεν ξέπλυνε, δεν είχε επάνω τη βρώμα του. Είναι αυτό που σε ρούφηξε. Διάλεξε. Το κρατάς σαν άλλο κομμάτι του εαυτού σου. Το πετάς μαζί μ' ένα κομμάτι του εαυτού σου. Διάλεξε.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Διάλεξα ήδη. Διάλεξα ήδη σου λέω. </span><br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><div style="text-align: justify;font-family:verdana;"><br />- Το ξέρεις πως όποιος έχει ανάγκη να το φωνάξει, έχει ανάγκη να το ακούσει ο ίδιος; Το ξέρεις ότι όποιος έχει ανάγκη να το επαναλάβει, έχει ανάγκη να το ξανακούσει; Το ξέρεις πόσο εύκολο είναι να κάνω τον έξυπνο; Το ξέρεις ότι σου είπα αυτά που δεν έχω πει στον καθρέφτη μου; Το ξέρεις ότι η επανάληψη κουράζει; Το ξέρεις ότι δεν έχει μείνει άλλη φωνή; Κι αυτό το άδειο που νιώθεις μετά από ένα ουρλιαχτό τι είναι; Τα έχεις κάψει όλα;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Τα ξέρω και είναι φορές που θα προτιμούσα να μην τα ξέρω. Πάμε στον Λυκαβηττό να ουρλιάξουμε αυτά που δεν καήκανε; </span><br /></div><div style="text-align: justify;font-family:verdana;"><br />- Όχι στον Λυκαβηττό. Θα βρω το σφουγγάρι μου.<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- Τότε στο αμάξι μέσα με δυνατή μουσική. Εκεί ξέρεις συχνά έχω θελήσει να σου ουρλιάξω. Σε λίγο θα θέλουμε σφουγγάρισμα αντί για σφούγγισμα. Αν θες, αντιπρότεινε. </span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">- Έτσι. Μέσα στο αυτοκίνητο τσίτα. Man is the baby εγώ. Εσύ;<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" >- i've got the road in my blood</span><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;" > 'cause you stole my heart away, εγώ.</span><br /></div></div></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-5640924168487901258?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-65632549581920267222007-01-30T00:19:00.000+02:002007-01-31T21:34:07.981+02:00<div align="center"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/33002403/?qo=124&q=smile&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5">Smile by ~Obitus strand<br /></a></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5025581717794502130" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 297px; height: 224px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rb5z8hbWtfI/AAAAAAAAACI/ZWfmxd-AI4U/s400/SMILE_by_Obitus_Strand.jpg" border="0" height="158" width="297" /><span style="font-size:85%;"><br /></span><p style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-size:85%;" >-<span style="font-family:trebuchet ms;"> Δεν μπορείς να κοιμηθείς έτσι. Φόρα το είπα...</span></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 204, 204); font-family: verdana;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);">- Μα γιατί με ξέρεις εσύ σήμερα έτσι; Αφού νόμισα πως στο έκρυψα με τόσα σουσάμια που μπουκώθηκα.</span></span></p><span style="font-family:Trebuchet MS;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><p align="left">-<span style="font-family:trebuchet ms;"> Δεν ξέρω τίποτα και κανέναν. Νομίζω ούτε καν εμένα. Όταν μου λένε, ακούω. Μερικές φορές μαθαίνω...</span></p></span></span></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:Trebuchet MS;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:verdana;font-size:85%;" ><p align="left"><span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >- Μα δεν σου είπα. Έι, ας μην γίνουμε και ξερόλες άλλωστε. Πες, να, τώρα τι σκέφτεσαι και μετά θα σου πω κι εγώ. Έλα, πες μου.</span><br /></p></span></span><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="font-family:trebuchet ms;">- Θέλω λίγο αέρα. Αναπνέω με μάσκα και μηχανική υποστήριξη. Και μόνο ένα χέρι μπορεί να τραβήξει τη γαμημένη πρίζα. Αλλά δεν το κάνει...</span><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 204); font-family: verdana;font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 204, 204);">- Να πιάσω την μια άκρη του σωλήνα και να φυσήξω μέσα της; Μακριά από πρίζες! Ρε αυτέ κάνε α!</span></span><span style="font-size:85%;"><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">- Δεν ήταν αυτοί οι κανόνες. Θα πω για να πεις. Σκέφτομαι άρα μπορεί και να υπάρχω. Μπορεί και να μην. Σκέφτεσαι...</span></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><br /><br /><span style="font-family:verdana;">- Τρυφερά το</span></span><span style="font-family:verdana;"> είπα. Αλλά απάντησες. Δεν έχω κανόνες μαζί σου. Απλά είναι εύκολο να σου πετάω το μπαλάκι.<br /><br /></span></span></span></span></div><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span><span style="font-family:Trebuchet MS;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Δεν παίζω. Το μπαλάκι είναι στο πάτωμα...</span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Trebuchet MS;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">- Πιάσε το να του ζωγραφίσουμε ένα χαμόγελο. Ε καλέ μου αυτέ;</span><br /></span></span></span></span></span></span></p><p style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-size:85%;" >- Να το : )</span></p><p style="text-align: justify; font-family: verdana;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><span style="color: rgb(204, 255, 255);"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="color: rgb(255, 204, 204);"><span style="font-size:85%;">- Προτού ξαπλώσεις απόψε, κοίταξε τα αγαπημένα σου πρόσωπα, εγώ λέω πως σου χαμογελάνε. Το δικό μου στο αφήνω νοητά στην άκρη του μαξιλαριού σου.</span></span></span></span></span></p></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-6563254958192026722?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-46301956576599424792007-01-29T01:50:00.000+02:002007-01-30T00:04:07.861+02:00<div align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/12332188/?qo=139&q=crumbs&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5"><span style="font-size:78%;">bread crumbs by pixeltrap</span></a></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rb4c2RbWtZI/AAAAAAAAABU/fZU-xKSgnNU/s1600-h/veluwe___bread_crumbs_by_pixeltrap.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5025485952908703122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/Rb4c2RbWtZI/AAAAAAAAABU/fZU-xKSgnNU/s320/veluwe___bread_crumbs_by_pixeltrap.jpg" border="0" /></a> <div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;font-size:85%;" >- Αχνιστή και φρεσκοφουρνισμένη καλημέρα, αυτέ. Με ένα ξύλινο φτυάρι ξεφούρνιζε τα ψωμιά ο κύριος Γρηγόρης, ο φούρναρης. </span><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;font-size:85%;" >Ήταν εκείνος που σχολίασε ως άντρας τα "μπαλκόνια" μου, στην αρχή της εφηβείας. Αναψοκοκκίνισα κι έκοψα λίγη από την κόρα βιαστικά, να μασουλήσω αντί να του απαντήσω. </span><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;font-size:85%;" >Όταν αγοράζεις ψωμί κόβεις τη γωνιά του περπατώντας προς το σπίτι; Τα ακροδάχτυλά σου καίγονται από την καυτή ψίχα;<span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:trebuchet ms;" ><br /><br />- Στόμα μπουκωμένο κομπλιμέντα. Τα κομπλιμέντα να τα ντύνεσαι. Δεν είναι ανάγκη να τα καταπίνεις. Έκοβα τη γωνία για το αχνιστό της εικόνας, για τη μυρωδιά που γινόταν γεύση και για να παντρευτώ μοναχοκόρη. Έτσι δε λένε; Έπιασε. Εσύ; 'Εβαζες γαριδάκια μέσα στο ψωμάκι; Έτρωγες βρεγμένο παξιμάδι με ζάχαρη; Βούταγες το δάχτυλο στο βαζάκι με το γλυκό του κουταλιού; Πέρασαν. Αλλά άφησαν. Μυρωδιές και γεύσεις κ' ένα χαμόγελο που δακρύζει στην άκρη... Καλημέρα αυτή. Καλή που θα 'ναι αυτή η εβδομάδα...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Άραγε Τα κοπλιμέντα βγαίνουν σε μεγέθη, τυποποιημένα όπως το ψωμί που πουλάνε στο super market; Το ζεστό ψωμάκι, ξέρεις αυτό με το σουσάμι που πέφτει λες κι είναι κρατσανιστά δάκρυα, είχε ίον αμυγδάλου, που έλιωνε κι έμπλεκε τη γεύση. Από τα άλλα που με ρωτάς μόνο το γλυκό του κουταλιού, η γλυκάδα του να φτάνει μέχρι τον εγκέφαλο. Τα ψίχουλα εσύ τα σκορπάς έξω ώστε να τα φάνε τα πουλάκια; Όχι της αγάπης, του κολατσιού σου. </span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)">- Όχι τα περιστέρια. Με ενοχλούν. Τρώνε τσαπατσούλικα. Μπορώ να ρίξω όσο ψιχουλάκια θες στο σπουργίτι που χτυπάει το τζάμι μου. Πόσες εικόνες έχουν χαθεί; Πόσο καιρό έχω να δω ένα σπουργίτι στο τζάμι μου; Φεύγουν οι εικόνες. Φεύγουν οι μυρωδιές. Φεύγουν οι άνθρωποι. Φεύγουν κάποιοι έρωτες. Άλλοι μένουν για πάντα. Φεύγουν κι οι ανάγκες. Ξεχνιούνται. Γίνονται συνήθεια. Χειρότερα. Γίνονται αναβολές. Και το μόνο που χορταίνει πια με τα ψίχουλα σου είναι το σπουργίτι που χτυπάει το τζάμι με το ράμφος του. Παλιά χόρταιναν κι οι άνθρωποι. Εγώ χορταίνω. Κι ας λέω πάντα ότι τα ψίχουλα, είναι ψίχουλα. Θες ψίχουλο; Μερικές φορές δεν έχω τίποτα παραπάνω να δώσω...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Σ΄εμένα όλα μένουνε και σκορπάνε από μόνα τους γιατί δεν με αντέχουνε μετά. Μπαίνουνε στο φούρνο και γίνονται παξιμαδοψίχουλα. Κι η γεύση τους είναι χωμάτινη, όπως το χώμα όπου σκορπιούνται οι άνθρωποι. Μην με ρωτάς αν θέλω, είναι από τις στιγμές που το φοβάμαι το ρήμα αυτό, άσε κράτα το ψίχουλο γιατί αν μετά το ζητήσεις πίσω πώς να το βρω να στο επιστρέψω;</span><br /></span></span></span></span></div><span style="COLOR: rgb(255,204,204)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">- Μια από αυτές τις στιγμές που δεν ξέρω αν πρέπει να σε μαλώσω ή να σε φροντίσω. Σαν τα παραμύθια που διαβάζεις στα παιδιά. Δεν είσαι ποτέ σίγουρος ποια είναι η σωστή στιγμή για να πεις το κανονικό τέλος. Ότι η μαμά κατσίκα ανοίγει μ' ένα μαχαίρι τη κοιλιά του λύκου και βγάζει από μέσα τα παιδιά της. Γεμίζει την κοιλιά πέτρες και τον ρίχνει στο πηγάδι. Για μένα τα κατσικάκια παίζουν ακόμα πεντόβολα με τον λύκο, αφού ποτέ δεν τα έφαγε. Τα απήγαγε, αλλά εκείνα κατάφεραν με την καλοσύνη τους και τις τόσες ιστορίες αγάπης που του διηγήθηκαν να τον κάνουν φίλο τους. Η μαμά κατσίκα ακόμα βάζει ένα πιάτο στο τραπέζι για τον λύκο. Τι τέλος θέλεις σήμερα;<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Τίποτα δεν πρέπει, δεν μπορώ να ξέρω τι θες εσύ για εμένα, ούτε καν τι θέλω εγώ από εσένα. Γιατί τα ψίχουλα μοιάζουνε να γίνανε βαρίδια, λες έτσι να πιάνουν πάτο οι άνθρωποι; Καλή όρεξη, τρέχα στη μοναχοκόρη, σου έχει ζεσταμένο το φαί. </span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:Verdana;" ></span></span></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:Verdana;" ><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;">- Είναι μια από εκείνες τις ημέρες; Τα ψιχουλάκια γίνονται βαρίδια. Το σουσάμι κρατσανιστά δάκρυα. Πρόσεξε. Δεν ξέρεις μόνο εσύ μαγικά. Ξέρεις με τι ευκολία μπορώ να κάνω τα βαρίδια, φτερά; Τα κρατσανιστά δάκρυα, αστερόσκονη; Ξεντύσου τώρα και φόρα τούτο εδώ; Μην το κοιτάς. Ντύσου χαμόγελο κι έλα...<br /></span><span style="font-family:verdana;"><br /></span></span><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Πάω να χωνέψω το χαμόγελο, δεν το ντύθηκα, το κατάπια ατσούμπαλα μόλις, για να μην απαντήσω.</span></span></span></span></span></span></span></span> </span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:85%;"></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:trebuchet ms;" ><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">- Εγώ τώρα θα φύγω. Θα γυρίσω αύριο. Και αύριο θα το φοράς. Θα δεις...</span><br /></span></span></div></span></span></span></span></span></span></span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: center" align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-4630195657659942479?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-63607457092310412532007-01-26T11:29:00.000+02:002007-01-29T18:36:19.249+02:00<div align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/36648410/?qo=21&q=bicycle&amp;qh=boost%3Apopular+age_sigma%3A24h+age_scale%3A5"><span style="font-size:78%;">A Lonely Bicycle by *</span><span style="font-size:78%;">vladstudio</span></a></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RbnPsxbWtXI/AAAAAAAAAA4/fpdOQ6yinQU/s1600-h/A_Lonely_Bicycle_by_vladstudio.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5024275227397764466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RbnPsxbWtXI/AAAAAAAAAA4/fpdOQ6yinQU/s320/A_Lonely_Bicycle_by_vladstudio.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Βάζω χαρτόνι στις ακτίνες του ποδηλάτου για να ξυπνήσει όλη η γειτονιά. Να ξυπνήσεις κι εσύ. Δεν είναι θόρυβος. Δεν είναι χαρτόνι εμπόδιο είναι μετρητής ακτίνων. Του ήλιου. Του φεγγαριού. Των όσων θα πούμε. Μπορείς να μη με ξέρεις τόσο; Κανονικά δε θα πρεπε. Δεν ήταν δισταγμός αυτό στην απάντησή μου. Ήταν που είχε κολήσει η γλώσσα μου στον ουρανίσκο και έψαχνε μια τελευταία ανάμνηση σοκολάτας πραλίνας. Βγάλε το ποδήλατό σου. Έχω φέρει χαρτόνι. Πάμε να κάνουμε θόρυβο και να ξυπνήσουμε τη γειτονιά...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Και πώς θα μετράω; Μέτρα ακόμα ένα μου μυστικό: όταν με ρωτάνε μια πράξη, κρυφά ανοιγοκλείνω τα δάχτυλα ακουμπώντας τα πάνω στο κορμί μου. Θα με μάθεις να κάνω ποδήλατο χωρίς χέρια; Ή μπορείς να τις στοιβάξεις τις ακτίνες να μου τις κάνεις αγκαλιά; Πες αυτό το "ό-ο-όοοοχι" να χαμογελάσω και μετά θα ξέρω πως είναι ναι. Εγώ σήμερα δεν ξέρω τι να κάνω για εσένα, ξύπνησα με μια γρατζουνιά, ανοίγοντας το παράθυρο στον ήλιο. Δεν ξέρω πως να σε ξέρω λιγότερο, μην φοβάσαι, να σε μαθαίνω κι άλλο μ΄αφήνεις;</span><br /></span></div><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;" ><div align="justify"><br /><br />- Το δώρο που σου χρωστάω θα είναι αριθμητήριο. Θυμάσαι εκείνα τα τεράστια που είχαμε στις πρώτες τάξεις του δημοτικού; Όσο μεγαλώναμε μίκραιναν. Αυτά δεν άλλαζαν. Άλλαζε η οπτική μας γωνία. Θες να αλλάζεις οπτική γωνία; Δεν είναι γρατζουνιά. Είναι το φως που ήθελε να μπει μέσα. Μέσα σου. Για να μην σκοτεινιάσεις ποτέ ξανά. Δεν ξέρω αν θα σ' αφήσω να με μαθαίνεις. Κι άλλο. Μου βγαίνουν ώρες - ώρες κάτι ωραία τείχη κάστρου και μια βαθειά τάφρος γύρω μου. Στα τείχη υπάρχουν πολεμίστρες. Από εκεί μπορείς να μπεις. Στην τάφρο δεν υπάρχει ούτε μια γέφυρα. Για να κολυμπήσεις και να περάσεις απέναντι πρέπει ταυτόχρονα να μετράς. Ξέρεις να κολυμπάς με τα χέρια πάνω στο κορμί σου;<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Αυτός + αυτή = ...από το κάτι. Αυτή + αυτός = ...από το κάτι. Αυτός - αυτή = ... αδιαπέραστα από το κάτι. Όπως τα τείχη που χτίζεις και που κάθε φορά λέω να μην σου πω πως σε ξέρω πιο πολύ από αυτό που νομίζεις, που μου βάζω κάτι σαν ζώνη αγνότητος στο στόμα όμως, λουκέτο για να νιώσεις προστασία. Σου λέω γρατζουνιά είναι, από αυτές που η μαμά μου ποτέ δεν έβαζε ιώδιο, με έδινε σε άλλους να με φροντίσουν. Τις πολεμίστρες τις αφήνω για να με παρατηρείς, από κάτω να κολυμπώ, με τα χέρια κολλημένα, μετρώντας αυτή - αυτός = ...</span><br /></div><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><div align="justify"><br /><br />- Όχι ιώδιο εσύ. Σουλφαμιδόσκονη. Ταιριάζει στα χρώματά σου. Όχι αφαίρεση. Μόνο πρόσθεση. Όχι λουκέτο. Μόνο passe partout. Όχι προστασία. Δεν θέλω προστασία. Καθόλου προστασία. Αυτό θα μου το κάνω εγώ. Αν με ταρακουνίσεις σου υπόσχομαι ότι δε θα σπάσω. Θα πέσει χιόνι κι αστρόσκονη. Σαν αυτά τα παιχνίδια που ταρακουνάς το νερό τους. Και χιονίζει άστρα. Θα λάμψει για λίγο και μετά όλα θα κάτσουν πάλι στον πάτο. Αλλά θα έχουν περάσει για λίγο από πάνω μου. Εσύ θα ταρακουνάς κι εγώ θα φωτίζω. Εδώ δε θα είναι όλα τακτοποιημένα. Γιατί δεν είναι έτσι κι αλλιώς. Τρικυμία επικρατεί. Κι εκεί όποτε έχει σκοτάδι θα ανάβει μια λάμπα θυέλλης. Μη φυσάς. Δεν σβήνει...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Στο στόμα να την βάλω την λάμπα θυέλλης, να βρει προστασία αυτή, μου την χρειάζομαι. Κι αν σε "ταρακουνίζω" μην θυμώνεις, είναι όπως όταν σου ανακατεύω τα μαλλιά και αναρωτιέσαι.</span><br /></div><span style="COLOR: rgb(204,255,255)"><div align="justify"><br /><br />- Άντε πάρε το ποδήλατό σου. Έχουμε να μαζέψουμε αμάραντους και άστρα και χιόνι και ξεβόλεμα και κουβέντες. Σου υπόσχομαι γρατζουνιές στο γόνατο και τους αγκώνες. Δεν μπορείς να μάθεις να αφήνεις τα χέρια σου από το τιμόνι χωρίς να πέσεις...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Έι...πας γρήγορα κι εγώ πέφτω. Γρατζουνιά στην γρατζουνιά κι έρχεται Σαββατοκύριακο. Τα χερούλια του ποδηλάτου είχανε υπερθερμανθεί από τον ήλιο που μαζεύεις εσύ βιαστικά. Έι, δεν ξέρω πως να σε προλαβαίνω! </span><br /></div><div align="justify"><br /><br />- Κι αυτό θα το μάθεις... </div></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-6360745709231041253?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/09411205595239730695noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-13531596743326029842007-01-25T05:57:00.000+02:002007-01-29T18:36:07.443+02:00<div align="center"><a href="http://www.deviantart.com/deviation/22012725/?qo=19&q=by%3Aelfka&amp;qh=sort%3Atime+-in%3Ascraps"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:78%;">Rendez-vous a Cafee de la Lune by Elfka</span></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RbnI_hbWtVI/AAAAAAAAAAg/GJUYn_bWKD8/s1600-h/Rendez_vous_a_Cafee_de_la_Lune_by_elfka.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5024267852938917202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aeTeFHm-3M8/RbnI_hbWtVI/AAAAAAAAAAg/GJUYn_bWKD8/s320/Rendez_vous_a_Cafee_de_la_Lune_by_elfka.jpg" border="0" /></a></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204)">-Καλημέρα για όταν ξυπνάς, αυτέ.<br />Πρόσεξε τα σκαλοπάτια, φυσάει εκεί έξω, πάω για ύπνο.</span></span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)">- Σου γράφω από το γραφείο. Δεν γλύστρησα. Αλλά δεν είναι αυτό. Είναι που μερικές φορές αφήνω λίγη ζωή να μου γλυστράει. Από τα χέρια. Από τις τρύπιες τσέπες του μοντγκόμερι που φέτος δεν φόρεσα ακόμα. Και δεν έχω τον έλεγχο του τι γλυστράει και πέφτει, και μερικές φορές την κάνει λίγη ευτυχία. Ρίχνω μια ματιά πίσω μου και την βλέπω στο πάτωμα. Όμως εκεί είναι 30'' πίσω. Κι εδώ ήδη 1 λεπτό μπροστά. Και μέχρι το επόμενο βήμα κι άλλος χρόνος. Κι ούτε που ξέρω τι έχει γλυστρήσει και δεν γύρισα πίσω να το κοιτάξω.</span><br /><span style="COLOR: rgb(204,255,255)">Καλημέρα για όταν ξυπνάς, αυτή.</span><br /></span></span><span style="COLOR: rgb(255,204,204)"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(204,255,255)">Πρόσεξε τα σεντόνια σου. Γλυστράει παντού.</span></span></span></span></span><br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="justify"><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Με ξύπνησε το τηλέφωνο, να θυμηθώ να βάλω ρουφιάνο και εκεί, να μου ψιθυρίζει στα μάτια μικρες απουσίες που δεν γουστάρω να σηκώνω. Τα σεντόνια μου τα στέγνωσε ο αέρας, αφού σου είπα, φυσάει εκεί έξω, αλλά κι εδώ μέσα καιρό τώρα. Αυτέ, προτιμάς τα χέρια σου ελεύθερα να κινούνται διαρκώς. Μόνο που συχνά τα τινάζεις όπως όταν πλένεις τα χέρια σου σε κάποιο τελειωμένο wc και δεν βρίσκεις χαρτί. Την επόμενη φορά, ακούμπησε τα χέρια σου στο πρόσωπο κι η ευτυχία θα μπει στους πόρους, ανάμεσα από τα γένια δύο ημερών. Να σου βρω ένα μπάλωμα να το σιδερώσω στην αριστερή τσέπη του μοντγκόμερί σου; Με σχέδιο ό,τι θες εσύ, με ευτυχία όση μπορώ εγώ.</span><br /><br /><br />- Θα δίνεις και δε θα παίρνεις. Θα μπαλώνεις και δε θα σε μπαλώνουν. Θα γελάνε και δε θα γελάς. Θα αγαπάς και δε θα σε αγαπάνε. Θα πονάς και δε θα σε πονάνε. Θα είσαι εκεί και δε θα βρίσκεις κανέναν. Θα ακούς και δε θα σε ακούνε. Θα στο λέω και δε θα με ακούς. Το παραμύθι τελειώνει όταν ανοίγεις την πόρτα σου. Ο αέρας δε στεγνώνει μόνο τα σεντόνια. Φυσάει ψυχές. Στεγνώνει ψυχές. Φυσάει όταν νιώθεις. Στεγνώνει ό,τι νιώθεις. Φυσάει πόνο. Στεγνώνει πόνο. Φυσάει πληγές. Ξεραίνει πληγές. Φυσάει δάκρυα. Στεγνώνει δάκρυα. Φυσάει αυτόν. Κι αντιστέκεται. Φυσάει αυτήν. Και παίρνει τ' άρωμά της... Να προσέχεις τους άλλους, αυτή...<br /><br /></span><span style="font-family:verdana;"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-size:85%;" >- Ακόμα κι αν προσμένω να το κάνουν, το ξέρω πως δεν αλλάζει κάτι με το να το απαιτήσω. Όσο ερεθιστικές κι αν είναι οι μικρές προστακτικές. Έχω και για εσένα μία, ανείπωτη καιρό τώρα: "κράτα μου το χέρι". Να μην τελειώσει το παραμύθι, η πόρτα έχει ένα παράθυρο που ακουμπώ το μάγουλο, θολώνω το τζάμι με την ανάσα και περιμένω. Τον προσέχω, τον άλλον. Σε προσέχω, αυτέ. Με προσέχω, ωχ αυτή η δική μου προστακτική σκάλωνει λίγο, εκεί.</span></span><br /><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Όπως παιδιά. Αν τρέξω θα προλάβω να ζωγραφίσω στο τζάμι. Μια ανάσα που γίνεται κάτι για λίγο. Από παιδί μου άρεσε να ακουμπάω το μάγουλο στο τζάμι. Για την αίσθηση. Για την υγρασία. Γιατί έφερνε λίγο από το απέξω. Κι αν μου πεις να κρατήσω κάτι, θα είναι αυτός ο βόλος. Που δεν έβαλα ποτέ στη σειρά για να μη γίνει η μπάζα κάποιου άλλου. Αλλά τον έχασα. Τότε πρέπει να ήταν που μεγάλωσα λίγο. Και μετά μεγάλωσα κι άλλο. Κι άλλο, με καθε χαμένη ανάμνηση. Τώρα και να προσπαθήσω δεν μου κάνουν τη χάρη. Πήγαν εκεί που πάνε οι χαμένες αναμνήσεις και οι χαμένες ευκτικές... Οι προστακτικές σκαλώνουν. Οι ευκτικές πουθενά. Να είσαι εκεί όταν θα περνάνε από μπροστά σου κι αν χρειαστεί να κρεμαστείς στον γκρεμό, εγώ θα σου κρατάω το χέρι αυτή..</span><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Σχεδίασέ μου στο τζάμι το σχέδιο για το μπάλωμα όμως, αυτό της ευτυχίας που σου γλυστρούσε πριν. Στο σπίτι που μεγάλωσα, τον Σεπτέμβρη, άδειασα τους γυάλινους βόλους σε ένα τετράγωνο βάζο. Σκέφτηκα πως έτσι δεν θα γδαρθεί η στρογγυλάδα τους, αλλά θα τους προστατεύουν οι κοφτές γωνιές του γυάλινου τετραγώνου. Αν τις θες, όλες δικές σου, τις αντέχεις;<br /></span></span></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:Verdana;font-size:85%;" ></span></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >- Τις μπίλιες τις κερδίζεις. Ακόμα και στο φλιπερ. Παίρνεις έναν ακόμα γύρο και το "φεγγάρι μια μπίλια στου ουρανού το μπιλιάρδο...". Πάμε για σοκολάτα πραλίνα στο Cafee de la lune; Θα ανέβω τη σκάλα ή θα ρίξεις τα μαλλιά σου; Μην ακούς τι λέω. Κανένα παραμύθι δεν τελειώνει.<br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Μα αυτό δεν θέλω, να έχω παρτίδες αγώνα μαζί σου. Ραπουνζέλ, σοκολάτα πραλίνα για αυτόν πασπαλισμένη με κομματάκια ευτυχίας, σοκολάτα φουντούκι για εμένα, να φουντώσει ο αέρας, μια ανάσα ξεφυσώ...<br /><br /><br /></span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-size:85%;" ><span style="font-family:trebuchet ms;">- Σήμερα στις 11. Σελήνη 7 ημέρων. Στη γέμιση. Σα χαμόγελο. Θα περάσω να σε πάρω...</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,204);font-family:verdana;" >- Ήχος σφραγίδας, με μπόλικο μελάνι το διάβασα αυτο το ραντεβού. Από τα σημάδια που δεν τινάζω από τα χέρια μου σε πρόχειρα wc. Το σχέδιο του μπαλώματός σου αποφάσισε, η κάθε ιστορία διαρκεί μία μέρα, με ημερομηνία λήξης, χρονική μοναχά.</span><br /></span><span style="COLOR: rgb(204,255,255);font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(255,255,255);font-family:verdana;" ></span></span></div></div></div><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="justify"><span style="COLOR: rgb(153,255,153);font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-1353159674332602984?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2192151936240312195.post-74044367689533563962007-01-24T15:10:00.000+02:002007-01-25T05:28:07.948+02:00<span style="color: rgb(255, 204, 204); font-family: arial;font-family:verdana;font-size:85%;" ><br />δοκιμάζω ένα τίποτα, το έπιασες αυτέ; </span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-family:Verdana;font-size:85%;" >το τίποτα σου, το κάτι μου, αυτή</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2192151936240312195-7404436768953356396?l=fromnothingtosomething.blogspot.com' alt='' /></div>αυτηhttp://www.blogger.com/profile/08284598274180089699noreply@blogger.com1